Zuid Afrika 2008 | Dagbeschrijving week 4


06-10-08
Kaapstad - Tafelberg, Muizenberg, Boulders Beach
Vanochtend snel gekeken hoe het weer was en of de kabelbaan open was (we gingen immers toch naar Kaapstad) en ja hoor, de kabelbaan was open! Dus wij in de auto op naar Kaapstad. We zouden nog een tussenstop maken bij Oom Samie se winkel in Stellenbosch, maar het was zo'n gedoe met parkeren, dat we maar vlug zijn doorgereden.

Aangekomen in Kaapstad konden we vandaag wel direct de weg naar de kabelbaan vinden, was natuurlijk ook niet moeilijk, twee wegen en de verkeerde hadden we gisteren al genomen :-)
Het was erg druk, de auto's stonden al ver beneden op de toegangsweg naar het station geparkeerd langs de kant van de weg, maar we zijn gewoon doorgereden. Gelukkig hebben ze bij de hoofdingang ook invalidenparkeerplaatsen, dus dat was al geen probleem. Lina en Cees moesten van de parkeerwacht in de auto blijven zitten, terwijl Conny (aan een aparte bijna lege kassa) de kaartjes ging kopen. Daarna mochten we met de lift naar boven en waren we al snel aan de beurt. Er kunnen 65 personen tegelijkertijd mee, en het was behoorlijk druk (maar dat zal wel altijd zo zijn).

Het weer zat enorm mee. De lucht was mooi blauw, het zonnetje scheen (best fel) en er was weinig wind (ook wel logisch, was er veel wind geweest, dan hadden wij niet op de Tafelberg gestaan :-) ). Je zag veel Klipdassies en hagedissen.

Na een uurtje of 2 zijn we weer naar beneden gegaan. En toen zijn we naar Muizenberg gereden waar van die leuke gekleurde strandhuisjes staan. Bij die strandhuisjes was ook nog een foto-shoot gaande (wel grappig om te zien. De fotograaf had trouwens loopgips om zijn been, zal niet makkelijk gegaan zijn door dat zand heen).

Daarna zijn we via Fish Hoek en Simon's Town naar Boulders Beach gereden. Bij Boulders Beach heb je een hele kolonie pinguins. Vanaf het parkeerterrein naar de ingang was nog best een eindje lopen. Onderweg werden we door een verkoper getipt dat je in het kantoor een rolstoel kon halen. Dus Conny snel de rolstoel gehaald en Lina over het wandelpad gereden "tussen" de pinguins door. Wat enorm leuk om te zien, pinguins in Afrika. Je zou verwachten dat ze alleen in koude gebieden voorkomen, maar hier loopt dus gewoon de Afrikaanse pinguin rond. En ze waggelen zo leuk over het strand. Op de terugweg hebben wij bij de man die ons getipt had over de rolstoel nog wat souvenirs gekocht.

Inmiddels was het 16:30 uur en we besloten niet door te rijden naar Kaap de Goede Hoop, maar dit op een andere dag te doen (we hebben hier nog 2 dagen vrij, voordat we donderdag naar Robbeneiland gaan en weer terug naar huis). De sightseeingbus staat ook nog op de planning. We zien wel wanneer we wat gaan doen. Maar de Tafelberg zijn we in ieder geval op geweest!

     
07-10-08
Kaap de Goede Hoop
Vandaag zijn we naar het Table Mountain National Park en Kaap de Goede Hoop geweest. We hebben een andere route genomen dan gister, we willen natuurlijk niet iedere keer dezelfde weg rijden. Dus we hebben de "Ou Kaapseweg" genomen naar het treintje dat je naar de vuurtoren brengt (genaamd "De Vliegende Hollander").

Je bent in een paar minuten boven en dan heb je een prachtig uitzicht op Cape Point. Vlak bij de kust zwommen weer walvissen en omdat het water zo prachtig helder is, kon je ze heel goed in het water zien. Was nog een hele goede gids (not!) die op een bord aanwees "Kijk, een plaatje van de walvissen". Goh, misschien was het nog leuker om even over je rechterschouder te kijken en ze in het echt te zien?

Daarna zijn we naar Cape Point gereden om DE foto te maken, die iedereen daar maakt :-)
Dus toen wij aankwamen was het nog een rustig moment, maar na ons stopte er een bus met Aziatische mensen en was het een lopende band sessie. Maar we zijn daar geweest waar velen ons voorgingen. Toch best een speciaal gevoel.

Daarna zijn we via de linkerkant van het schiereiland terug naar Kaapstad gereden. Onderweg nog gestopt bij verkopers langs de weg. We beginnen het afdingen aardig te leren.

De bedoeling was om ook nog via de Chapman's Peak Drive te rijden, maar die was afgesloten. Het scheen dat er stenen naar beneden gezeild waren, en die waren ze nog aan het opruimen. Misschien dat we daar morgen nog langs gaan.

's Avonds weer bij de Clocktower gegeten (bij Rooti's). Voorgerecht was prima, hoofdgerecht was enorm pittig. En daarna bleef die man maar om ons heen dreutelen. Persoonlijk vinden we het prettig om even een momentje voor onszelf te hebben zodat je de rekening even kunt bekijken en even kunt uitrekenen op hoeveel (inclusief fooi) je uitkomt. Maar de persoon in kwestie vond het blijkbaar nodig om ieder 20 seconden even iets weg te halen bij de tafel en op het laatst zelfs de tafel met een doek af te vegen, terwijl wij daar dus nog aan zaten. Heel bijzonder zullen we maar zeggen.

Daarna bijna direct goed gereden naar de B&B, net een afslag te vroeg genomen, maar gelukkig was daar een hele aardige beveiligingsmeneer die ons weer even op weg heeft geholpen. Omdat we nu een keertje vroeg "thuis" waren (20:00 uur), hebben we lekker kunnen luieren vanavond.

Morgen gaan we met de sightseeing bus mee. Altijd een handige manier om iets van een stad te zien, zonder zelf de hele stad door te hoeven lopen/rijden. Maar eerst maken we een tussenstop in de buurt van Kirstenbosch, we hebben het oog laten vallen op een straatverkoper met hele leuke schilderijtjes, maar dat kon qua prijs nog wel eens tegenvallen (soms is iets echt een koopje, en soms vragen ze me toch bedragen!). Morgen maar eens even kijken.
  
08-10-08
Kaapstad
Vanochtend weer uitgeslapen en na het ontbijt op pad naar de sightseeingbus. Omdat we met een enorm (genant) luxe probleem zaten, was vandaag het streven om een tas of een koffer te kopen. Gisteren kwamen we langs een dameskledingwinkel en ja, dan weet je het wel, shop till they drop! Kortom, we hebben ietsiepietsie teveel kleren en ietsiepietsie teveel souvenirs en dat past dus niet meer in de koffers :-) Aan de andere kant, we zijn met drie personen en hebben "maar" twee koffers, dus dat is dan ook wel weer netjes.

Dus op zoek naar een koffer. We hadden eerder een winkel gezien die koffers en tassen verkocht, dus op naar de winkel. 75 Euro voor een piepklein koffertje, te gek voor woorden. Dus snel de winkel weer uit, we kijken wel op de Craft Market.

Dus via de Craft Market (waar we "vliegennetjes" hebben gekocht) naar het kantoor van de Sightseeing bus om de kaartjes te kopen. De bus kwam er ook net aan, dus dat was mazzel hebben. Je merkt wel heel goed dat Zuid Afrika (en vooral Kaapstad) zich opmaakt voor de WK in 2010. Er zijn enorm veel wegwerkzaamheden, opknapbeurten, planten die geplant worden, etc. Het wordt het paradepaardje van Zuid Afrika en iedereen is mega trots dat de WK daar (voor het eerst!) gehouden wordt. Zal er vast prachtig uitzien wanneer alles klaar is.

We hebben onderweg vanalles gezien over met name de VOC tijd (Heerengracht, Compagniestuin, beelden, Kaap-Hollandse huizen, etc.). Het weer zat niet heel erg mee (maar ook weer wel, als je nagaat wat voor weer ze de afgelopen weken in Kaapstad hebben gehad!), het was bewolkt en zo nu en dan spikkelde het wat. Maar we zaten hoog en droog in de bus, dus wie doet je wat.

Na de eerste ronde (de gehele toer duurt ongeveer 2 uur) zijn we blijven zitten tot we bij de Greenmarket en Craftmarket waren. We waren immers nog steeds op zoek naar een koffer c.q. tas. Hoewel de prijzen hier aanmerkelijk lager zijn dan bij de V&A Waterfront (logisch natuurlijk) vonden we 30 Euro nog steeds te veel voor een koffertje waarin we de overload van souvenirs moesten herbergen (daarnaast, hoe groot moet die koffer dan wel niet zijn :-) ). Daarom maar een mooie Big 5 tas gekocht, waar we alles in hebben gedaan.

Daarna zijn we weer in de bus gestapt (en hebben het rondje nog een keer gemaakt). De tweede keer hadden we een gids waarvan we nu nog niet weten of hij nu zichzelf of ons zat te vermaken, maar hij was in ieder geval vrolijk :-)

De Tafelberg had wederom het tafellaken over zich, we waren des te blij dat we besloten hebben om direct toen we konden de Tafelberg op te gaan, want halverwege de dag stopten de gondels weer! We hebben dus echt mazzel gehad!

Morgen gaan we (als het weer mee zit) naar Robbeneiland. Daarna als het (wederom) mee zit nog even langs de schilderijenman en dan naar het vliegveld. Met een beetje mazzel ruim op tijd om in te checken.

De laatste dag dan alweer... En we gaan nog niet naar huis (nog lange niet...)
  
09-10-08
Kaapstad - Robbeneiland
Vandaag stond Robbeneiland op het programma. De boot vertrok om 11:00 uur maar we moesten 10:30 uur aanwezig zijn. Dus niet te laat op (nog even controleren of de vlucht niet veranderd was) en om 10:00 uur reden we naar Waterfront. Maakt het leven toch een stuk makkelijker, als je eenmaal de weg kent en weet waar de goede en handige parkeerplaatsen zijn :-) . Kortom, we waren dus ruim op tijd aanwezig bij de Nelson Mandela Gateway to Robben Island. Er is daar een enorm strenge controle, te vergelijken met internationale vluchten, dus alles uit de broekzakken, rugzak op de band, door de poortjes, etc. etc.

En toen op de loopbrug wachten totdat we de boot op konden. We zagen al wat personeel onrustig heen en weer lopen en wat onderhoudsmonteurs lopen, maar dat is vast normaal... Wat wel vreemd was, was dat de helft van de mensen die mee gingen al op de loopbrug stonden te wachten (waaronder wij) en de andere helft maar binnen bleef staan. Maar dat is vast normaal...

Bleek toch allemaal iets minder normaal te zijn, want er was een technisch probleem met de boot en er moest nog getankt worden. Dat was binnen dus al omgeroepen, maar buiten nog niet. Conny hoorde dat dus in de "wandelgangen" toen ze toch maar even een stoel o.i.d. ging halen voor Lina, die inmiddels al 20 minuten buiten stond te wachten. Rolstoel was snel geregeld en ter entertainment kwamen er verschillende zeehonden langs zwemmen en op de kade liggen (het dolfinarium maar dan live :-) ).

Op een gegeven moment werd er geroepen dat ze nu gingen tanken en met een kwartiertje terug waren. Kwartiertje werd een half uur en in plaats van 11 uur vertrokken we om 12 uur richting Robbeneiland. De boot doet er ongeveer 20 minuten over. Bij aankomst stond er al een hele groep te wachten om weer terug te gaan naar het vaste land. Later bleek dat dit allemaal hogere rechters vanuit geheel Afrika waren (we zagen inderdaad ook mensen in authentieke kleding). De groep was natuurlijk sneller dan wij (wij moesten weer even op een rolstoel wachten), dus zowel groep als bus waren al lang een breed vertrokken toen wij bij de poort waren. Maar gelukkig zag een speciaal busje (die al een Schotse man in een rolstoel vervoerde samen met zijn vrouw) ons aan komen lopen, reed direct naar ons toe en wij konden nog mee. Kortom, we hadden dus een speciale (bijna prive rondrit over het eiland! De gids vertelde heel veel. Over de cel van Robert Sobukwe, de enige politieke gevangene die op Robbeneiland heeft gezeten. In de apartheidsjaren moest de zwarte bevolking een document bij zich dragen waarin stond wanneer ze moesten eten, slapen, het huis in en uit en als je de regels overtrad, dan ging je voor 3 tot 6 maanden de gevangenis in. Robert Sobukwe heeft toen ieder zwart bevolkingslid opgeroepen om op dezelfde dag en dezelfde tijd de wet te overtreden, want als iedereen dat deed, dan was er nooit genoeg celruimte om iedereen op te pakken. Dat gebeurde dus op 21 maart 1960 waarbij er in de Zuid Afrikaanse township Sharpeville een bloedbad plaatsvond, 69 mensen werden gedood, 180 gewond. En Robert Sobukwe werd opgepakt en vastgezet. Omdat ze bang waren dat hij mensen op Robbeneiland zou beinvloeden, werd hij geisoleerd in een apart gebouw, in totale isolatie, niemand mocht met hem praten. Allemaal heel erg indrukwekkend. Nu staat het gebouw er nog en staan er hokken omheen waar de honden in zaten (hokken zijn geplaatst toen Robert Sobukwe al van het eiland af was). Aldus de gids.

De rondrit ging verder over het eiland en we hebben een broedkolonie van ibissen gezien, we hebben weer pinguins gezien, de met uitsterven bedreigde African Black Oystercatcher, een of andere bokkies. We kwamen nog langs twee hele grote kanonnen (die nog nooit gebruikt zijn), langs het gekkenhuis, de school, de kerk, kortom, we hebben het hele eiland gezien. Ook liet de gids nog zien hoe slecht het weer de afgelopen weken is geweest. De schelpen en het zeewier lag tot ver over de weg (zover was het water dus gekomen). Hij had zelf vorige maand (september) 19 dagen vast gezeten op het eiland omdat de boot niet voer!

Toen werden we afgezet bij de gevangenis waar wij een rondleiding zouden krijgen door iemand die zelf gevangen had gezeten op Robbeneiland gedurende de apartheid. We werden verzameld in sectie B. In de apartheidtijd waren er 4 secties op Robbeneiland, A, B, C en D, waarbij D voor bijna iedereen het niveau was als je binnenkwam. Dit hield in dat je minder eten kreeg (ook minder gevarieerd, bijvoorbeeld geen thee e.d.). Ook op Robbeneiland werd er al onderscheid gemaakt. Aziaten, Hindustanenॴc. zaten in een hogere sectie als de zwarte gevangenen. Ook Nelson Mandela zat dus in D. Het zijn verschrikkelijke verhalen die je hoort, ze konden op ieder moment van de dag aan een fysiek onderzoek onderworpen worden (ook inwendig), als ze brieven kregen, dan waren daar vaak stukken uitgeknipt, zwart gemaakt of de brieven werden achtergehouden (1 brief is zelfs 18 jaar achtergehouden omdat daarin iets stond over de verkiezingen in Groot Brittannie Ze mochten maximaal 2x per jaar bezoek ontvangen, maar dat was alleen als de gevangenisbewaarders dat toestonden (kon dus ook minder zijn). Het slapen was in het begin niet meer dan een matje op de grond. Later werd dat een brits met een matje en dekens. Ze moesten werken in de kalkgroeve. Er zijn vele gevangenen die daardoor blind of doof geworden zijn (het gehoor van Nelson Mandela is daardoor ook beschadigd). Het is moeilijk je een voorstelling te maken hoe het geweest moet zijn. En toch, uit alle verhalen die verteld worden spreekt vooral hoop. Hoop dat het beter wordt en erkenning dat niet iedere gevangenisbewaarder of Afrikaander slecht is, dat er ook mensen zijn die meegestreden hebben. Het is een heel triest verhaal, maar er spreekt geen bitterheid uit. Enorm indrukwekkend. Aan het einde kwam de gids nog even naar ons toe en vertelde dat hij het heel erg vond dat hij zo weinig tijd had (omdat de boot dus veel later was aangekomen) en dat hij graag meer had willen vertellen. Maar hetgeen hij vertelde, gaf al een heel beeld en we zijn blij dat we toch Robbeneiland hebben kunnen bezoeken.

En toen ging de boot weer terug naar Kaapstad. Waar hij om 15:30 uur aankwam. We durfden het niet aan om nog langs de schilderijenman te gaan (Talk to the artist, give you best price!), en we zijn direct naar het vliegveld gereden. Daar was nog een enorm aardige man die ons hielp met de koffers, heeft nog even snel een rolstoel gehaald voor Lina (het is een enorm eind lopen vanaf het drop off punt tot de terminal). Conny is ondertussen de auto terug gaan brengen naar Budget. Was een fluitje van een cent. En toen naar de terminal. Bleek dat we bij de verkeerde terminal stonden (wij denken aan de eindbestemming Dusseldorf, maar Johannesburg is natuurlijk een binnenlandse vlucht!) maar de man heeft ons naar de juiste terminal gebracht, heeft geholpen met de koffers inchecken, helemaal geweldig!

En toen weer wachten... De vlucht vertrok op tijd (scheelde nog niet veel, want de truck waarmee we met rolstoel naar het vliegtuig werden gebracht, moest nog wachten op een andere passagier, maar het vliegtuig is verplicht om te wachten, was krap, maar we hebben het gehaald). De andere passagier had afgelopen dinsdag een auto ongeluk gehad, dus haar tanden waren kapot, handen gekneusd, ribben gebroken, echt heel erg!

In Johannesburg werden we weer opgewacht door de hulptroepen, op naar het volgende vliegtuig naar Amsterdam. We hebben nog even de laatste Rand opgemaakt in een winkel (tot 23:00 uur open!) en toen weer verder. Was een hele lange vlucht, maar we hebben wat kunnen slapen en om een uur of 10 䳠ochtends kwamen we aan in Amsterdam. En wederom op naar de volgende gate. Uiteraard was de controle hier een stuk minder vriendelijk (maar ja, met al die vriendelijke Zuid Afrikaanse mensen zijn we natuurlijk wel enorm verwend, maar dan valt de Nederlandse onvriendelijkheid des te meer op), maar ook daar zijn we doorheen gekomen. Ook de hulp was een stuk minder goed geregeld. Uiteindelijk zijn we toch maar met de normale bus meegegaan, aangezien het speciale vervoer voor Lina niet is komen opdagen en we de vlucht niet wilden vertragen.

Het vliegtuig naar Dusseldorf vertrok iets later (10 over 12) en dat kwam niet door ons! Het was erg druk op Schiphol, dus mochten we nog niet vertrekken. We vlogen weer met een KLM Cityhopper die tegen 13 uur aankwam. En volgens de Duitse "Punktlichkeit" stond er wederom iemand met een rolstoel klaar die ons door de douane ("Hallo", dat was dus het enige dat er moest gebeuren!) naar de bagageband bracht waar zowaar de koffers ook waren!
En daarna naar de auto en op naar huis. Ging als een speer zonder files en we kwamen ongeveer 17:00 uur weer thuis aan.

Het was een fantastische vakantie en we weten nu al dat we zeker een keer terug gaan naar Zuid Afrika! Wat een geweldig land!