Zuid Afrika 2009 | Dagbeschrijving week 2


12-09-09
Het schijnt dat de temperatuur in Komatipoort een paar dagen geleden zo'n 42 graden was. Vandaag was het eerst een graad of 20 met wat bewolking. Maar al heel snel klaarde het op en scheen er een heerlijk zonnetje. Met Sue hebben we nog even de route doorgenomen (waar we gelukkig van afgeweken hebben, maar daar komen we nog op terug). Nog even de afgelopen dagen op internet geplaatst met foto's (de site werkte weer goed).

Toen was het tijd om te vertrekken. Op naar Swaziland. De rit naar Swaziland toe was als "vanouds". Bij de grens aangekomen, zijn we eerst weer naar de Matsamo Swazi Singers & Dancers gegaan. De tour zou net beginnen, dus we waren mooi op tijd. En net als vorig jaar was het prachtig. De groep was wel kleiner en daardoor het dansdeel automatisch ook, maar het zangdeel was echt prachtig! Daarna hebben we geluncht (waar we korting kregen, waarom weten wij ook niet) en toen door naar de grens. Is altijd weer een grappig geheel. Eerst "schrijf" je je uit in Zuid Afrika, daarna "schrijf" je je in in Swaziland.

Toen door naar Hlane Royal National Park. Vorig jaar verbleven we in Mlilwane, maar dit jaar wilden we Hlane eens bekijken. Tegen het advies van Sue in zijn we toch de route gaan rijden zoals we die in gedachten hadden en dat is maar goed ook. Hoe het kan weten we niet, maar als je 100 kilometer moet rijden en je rijdt 100 kilometer per uur, dan doe je daar in Nederland inderdaad 1 uur over. In Zuid Afrika en zeker in Swaziland werkt dat blijkbaar anders. Je rijdt 100 kilometer per uur en toch doe je er veel en veel langer over. Dus na 16:00 reden wij Hlane in. Waren eerst nog in verwarring, maar blijkbaar gaat de weg naar Manzini over de MR3 dwars door Hlane heen. En of op de vandaag gereden route zijn ze minder aan toeristen gewend als langs de route via Pigg`s Peak, maar de mensen leken hier wat minder vriendelijk. We kregen een beetje het gevoel dat ze ons liever zagen gaan dan komen. Anyway, de rit en de omgeving is in ieder geval prachtig.

In Hlane kregen we al snel de afslag naar de receptie. Een klein en vooral kort weggetje en bij de receptie werden we al opgewacht door een struisvogel. Ingecheckt, Wild Card gegevens genoteerd voor de entree en op naar het Ndlovu Camp waar we de route naar Bhubesi Camp zouden krijgen. We waren nog maar net het park in of er staken twee volwassen en een jonge neushoorn de weg over. Prachtig om te zien!

Bij Ndlovu Camp weer ingecheckt (nu voor de accommodatie) en het handigste was dat we de plattegrond namen om naar het kamp te rijden. En die kon je kopen voor 1 Rand :-) dus plattegrond gekocht en op naar Bhubesi. Nou, en dat was me een rit! Niet normaal. De rit naar Thornhill is niet leuk over wegen met die ribbels (waardoor je auto uit elkaar trilt), maar deze weg was volgens ons nog erger! Een smalle weg met aan de zijkanten alleen maar van die doornbomen, de weg loopt schuin, vol gaten, kuilen, grote stenen. Het begon een beetje op de Camel Trophy te lijken. En de weg was eindeloos, er kwam geen eind aan. Net als je dacht dat je er bijna was, moest je nog een stuk verder. Maar eindelijk, na 10 kilometer over een werkelijk waardeloze weg zagen we het eerste huisje. En geloof ons, 10 kilometer lijkt kort, maar we hebben er zeker 20 minuten over gedaan. Onderweg zagen we nog impala`s, nyala`s en zebra`s. Maar daar hadden we eigenlijk geen oog voor...

Maar toegegeven, het huisje ligt prachtig met uitzicht over de rivier met riet enzo. Een heel rustiek huisje met een leuk terras en behoorlijk groot. Aangekomen bij het huisje kregen we nog de schrik van ons leven. Deur op slot. En bij de receptie hadden we geen sleutel gekregen. Dus Conny zag zichzelf al weer dat eind terug moeten rijden en ging maar eens even polshoogte nemen bij de buren. Bleek dat zij hetzelfde hadden en inderdaad wel terug gereden waren naar de receptie om daar te horen dat de sleutel aan de binnenkant van de deur zat en dat de zijdeur op slot zat, maar de voordeur open was. Pfieuw, dat scheelde weer een tripje! Blij dat wij eerst gevraagd hebben en niet direct teruggereden zijn zoals de buren.

Nadat we de spullen uitgeladen hadden, hebben we nog even van het uitzicht genoten vanaf het terras. We zagen toen het donker werd in het riet iedere keer en op verschillende plaatsen lichtjes aan en uit gaan. Intrigerend...

Aangezien we hier twee nachten blijven, hebben we alle tijd van de wereld. Dus morgen lekker uitslapen en kijken of we mee kunnen met de game drive van 11:00 uur. En anders zien we wel wat we doen.

13-09-09
Grappig hoe snel je een vertekend beeld hebt van de werkelijkheid. Wij waren er van overtuigd dat je er 20 minuten over deed om vanaf de receptie bij het huisje te komen. Maar vanochtend vanaf het huisje naar de receptie, hebben we er toch echt 40 minuten over gedaan. We waren 10:10 de deur uit gegaan dus we waren nog net op tijd om ons aan te melden voor de game drive van 11:00 uur!

Dus wij de jeep in en op weg. De gids/chauffeur was duidelijk niet echt een ochtend mens. Maar dat was ook niet zo raar want buiten ons zaten er 7 Aziaten in de jeep en dat was me toch een drukke bende. Ongelovelijk! De gids/chauffeur had ons gevraagd of wij stil wilden zijn, omdat de dieren wat schuw zijn en anders misschien weg gingen. Dus wij braaf onze snavels dicht. Niet de Aziaten, nee, daar ging de mobiel van af, klepperde klep echt non stop.

Na ongeveer een 20 minuten kwamen we langs een groep olifanten. Bij die olifanten was dus ook een moeder met een jong. De gids/chauffeur was er meer op gericht dat wij leuke shotjes konden maken, dan dat hij op de olifanten lette. Dus op een gegeven moment zien we daar moeders echt met flapperende oren en op een hol en een draf op ons afkomen. We schrokken ons kapot. Toen ze ongeveer een meter van de jeep was gaf de chauffeur een dot gas en we vlogen vooruit. Conny was aan het filmen maar was net klaar en zou een fotootje voor zichzelf gaan nemen toen moeders dus dat sprintje nam. Je ziet op de video dus net nog de oren omhoog gaan. Van pure schrik dus geen fotootje. De chauffeur stopte een stukje verder om te vragen of iedereen ok was. Nou, daar was moeder olifant het wederom niet mee eens, dus weer een sprintje en de chauffeur weer een dot gas. Nou had ze niet de bedoeling om ons daadwerkelijk iets te doen, want ze heeft gelegenheid genoeg gehad. Zij was namelijk een stuk sneller dan de chauffeur, dus als ze wat had willen doen, kans zat. Maar het was toch best een spannend momentje, moeten we zeggen.

We zijn nog langs een waterplas gereden, maar daar was weinig activiteit. Toen we verder reden zag de chauffeur onder de bomen een leeuw liggen. Nou, we hebben toch echt geen slechte ogen, maar hier moest je wel heel veel fantasie voor hebben om daarin een leeuw te herkennen. Om even duidelijk te maken waar de leeuw lag, gooide de gids/chauffeur maar even stenen naar de leeuw. Persoonlijk vonden wij dat bizar, maar blijkbaar vonden de Aziaten het fantastisch. Toen ze de leeuw eenmaal zagen maakten die me toch een stennis. Roepen, wijzen, opstaan, over elkaar heen klauteren. De chauffeur heeft veel moeite gedaan om ons allemaal de leeuw te laten zien, want we hebben er zeker een 45 minuten gestaan, maar dan heb je ook wat. Na wat heen en weer rijden en nadat de leeuw ergens anders was gaan liggen, hadden we dus goed zicht en konden we allemaal gaan fotograferen en filmen.

Nadat we de leeuw hadden gezien, gingen we naar de neushoorns. Nou, zoveel neushoorns, op verschillende plaatsen weliswaar, hebben we nog niet gezien. En van heel erg dichtbij (blijkbaar zijn deze neushoorns wat minder schuw en gewend aan toeristen). Onderweg zagen we ook nog een (ander) clubje olifanten, ook moeders met jongen. Maar deze waren heel wat minder beschermend. De gids vroeg regelmatig aan Conny hoe laat het was en kwam tot de ontdekking dat hij te laat was (de tijd van de game drive was al om). Dus snel terug naar het kamp. We zagen nog een mooi gekleurd vogeltje in de boom (wij zijn duidelijk geen vogelspotters want de naam zijn we alweer vergeten) en een paar giraffen naast de weg. En iedere keer stopte de gids/chauffeur even om ons te laten fotograferen. Wel tof van hem, want hij was al te laat.

En we beginnen echte "happy campers" te worden, want we hebben de was gedaan en met onze eigen meegebrachte waslijn te drogen gehangen en ligt inmiddels alweer gestreken en wel (handig zo`n reisstrijkbout) in de koffer. We hebben dus een heerlijk rustige middag gehad en lekker van het uitzicht kunnen genieten. We hebben vanaf het terras kunnen genieten van een hele troep bavianen die verderop in de bomen zaten en luidruchtig ruzie met elkaar aan het maken waren.

14-09-09
Vandaag voor de laatste keer de rit van Bhubesi naar Ndlovu kamp om uit te checken. Voor de accommodatie en het park vinden we het jammer om weer door te moeten reizen, met de weg zijn we eigenlijk wel helemaal klaar. Als afscheid kwamen we nog een giraffe tegen en een moeder neushoorn met jong. We hebben zoveel neushoorns gezien hier! Zelfs bij het uitchecken staan ze een stukje verder nog bij de drinkplaats te drinken. Dus het laatste dat je ziet als je Hlane verlaat, zijn de neushoorns.

En toen door naar Swazi Secrets, zeg maar de "Rituals" van Swaziland. Toen we daar aankwamen heeft de beveiliger blijkbaar onze komst aangekondigd, want de manager kwam naar ons toe en heeft ons een rondleiding door de "fabriek" gegeven. Fabriek is een beetje een groot woord. Waar het op neer komt is dat de vrouwen van het platteland de Marula boom gebruiken voor het brouwen van bier. De organisatie heeft ze gevraagd dat als ze het bier brouwen, of ze dan de noten willen bewaren. Die noten worden dan van de vrouwen gekocht (vorig jaar een omzet van R 600.000 = Euro 60.000) en het is nu zelfs zo dat de vrouwen mede eigenaar zijn van Swazi Secrets. Uit die Marula noten wordt de olie geperst en daar worden dan zeepjes, lipbalsem, douchegel etc. van gemaakt. Eigenlijk komen er drie producten uit de Marula noot, een soort cake meel, de olie en hetgeen wat daar tussenin zit. Vroeger gooiden dat bijproduct (wat er tussenin zit) weg totdat iemand er achter kwam dat dat een heel goed scrubmiddel was. Dus daar wordt tegenwoordig de scrub van gemaakt. We hebben alles mogen bekijken, het hele proces en van alles mogen proberen. Grappig om te weten is dat vorig jaar de helft van hun omzet uit Europa kwam, omdat de Body Shop de olie van hen afneemt en in 46 van hun producten verwerkt. Maar ze proberen dat te verminderen, want ze hebben liever dat bij Swazi Secrets het totale product (dus de complete douchegel in plaats van alleen de olie) afgenomen wordt. En gelijk hebben ze. Dan kunnen ze daar zelf meer aan verdienen. Hun eerste producten (met nieuwe verpakking die we hebben mogen bekijken) wordt een dezer dagen naar Nederland en Duitsland verscheept. We hoeven natuurlijk niet te vertellen dat we "een paar" producten hebben gekocht.

Vanaf de Swazi Secrets zijn we doorgereden naar Siteki waar we geld gehaald hebben en getankt hebben. Dat geld halen was ook weer een verhaal apart. Het is Swaziland, dus als je geld pint, krijg je Swazi geld. En dat hebben we liever niet, want we reden Swaziland immers uit en in Zuid Afrika kun je geen Swazi geld uitgeven (omgekeerd kan wel, maar daar hebben we niets aan). Dus op naar het loket, paspoorten erbij, bellen naar Johannesburg en het was geregeld. We Waren echt de enige blanken die in Siteki liepen. En voor diegene die zich afvragen of het wel veilig was, we hebben ons geen moment onveilig gevoeld. We kwamen ook nog langs een post waar gecontroleerd werd op mond- en klauwzeer. Dus op de vraag wat we in de achterbak hadden was het antwoord: alleen koffers met kleren. En dat was blijkbaar voldoende antwoord, want er werd niets gecontroleerd.

Toen door naar Itala, de eindbestemming van deze dag. Was nog een eindje rijden, en we moesten eerst nog de grens over. Swaziland uit ging eenvoudig, Zuid Afrika in weer wat lastiger, extra controle of we wel waren wie we waren. Daarna werd de auto even grondig bekeken van buiten (gelukkig niet van binnen want om alles uit de kofferbak te halen, das niet grappig). En toen eindelijk weer op weg. Dit jaar stond er geen trein die de weg blokkeerde, dus alles verliep voorspoedig.

De reis verder ging ook vlot. We waren al vrij snel bij Magubu en daarna was het nog een 50 kilometer naar Louwsburg. Daar zouden we eerst boodschappen doen, maar bij nader inzien toch maar niet. Dus op naar Itala. En tegen verwachting in, was de weg volledig geasfalteerd. Dat was een verademing vergeleken bij de afgelopen dagen! Eenmaal bij de poort aangekomen de formulieren ingevuld (hoefden niets te betalen voor toegang tot het park, wat best raar is, meestal moet dat wel) en toen naar de receptie. Op een bord stond dat we olifanten tegen konden komen en dat we die niet dichter dan 30 meter mogen benaderen. Gezien de ervaringen de afgelopen dagen met olifanten, vinden wij 100 meter ook prima.

Eenmaal bij de receptie kregen we de sleutel en konden we naar het huisje. Omdat we dus geen eten hadden gelijk maar even gereserveerd in het restaurant. De weg naar het huisje is keurig geplaveid met bakstenen, dus ook daar geen enkel probleem. Oja, de jongen bij de receptie vroeg nog hoe we de weg in het park vonden. Eh, duh, fantastisch! Hij is geasfalteerd! Na Hlane is bijna iedere weg fantastisch te noemen.

En toen kwamen we bij het "huisje" aan. Omdat Conny vond dat we best een enkele keer wat luxer mochten overnachten, had ze de 6 persoons lodge geboekt. Het was laagseizoen, dus de prijs was ook nog ok te noemen. En dat is me een huis! Een eetkamer, een woonkamer (met wel hele comfortabele banken), drie slaapkamers met eigen badkamers, een overdekt terras met een grote eettafel, barbecue en een fantastisch uitzicht. En: een prive zwembad! Maar vooral ook het uitzicht is formidabel, zo mooi!

Dus we voelen ons enorm verwend (afgezien van de kolonie grote spinnen die hun intrek in het huis genomen hebben). Morgen kunnen we lekker uitslapen, gaan we in ieder geval zelf even rondtoeren in het park (over de asfaltweg!) en we willen ook wel van het huisje genieten. Dus compromis: uitslapen, ontbijten, toeren, relaxen.

15-09-09
Na een voor sommigen wat onrustige nacht (wel erg veel beestjeboel in en om het huis) vanochtend vroeg wakker geworden. Omdat we toch geen enkele inkijk hadden, waren de gordijnen dus open. En bij het ontwaken keken we recht in de smoelekes van een paar klipdassies die op het balkon zaten. Je vraagt je af wie nou naar wie kijkt.

We hebben lekker rustig aan kunnen doen, we hoefden immers toch nergens naar toe. Dus rond een uurtje of 9 zijn we naar het restaurant gegaan voor het ontbijt. Dat was een ontbijtbuffet, dus we konden een keer iets anders nemen dan of eieren met spek of toast met jam. Dus heerlijke pancakes gegeten.

We hebben eerst een deel over de asfaltweg gereden en daarna hebben we een klein loopje gereden, genaamd "Overmacht". De loop was in totaal een kilometer of 6 met het asfaltstuk erbij dus een 10-15 kilometer. Een prima stuk waar we toch best veel gezien hebben: een stuk dat aangetast is door erosie. Zag er heel onwerkelijk, bijna maanlandschapachtig uit. Daarna gnoes, giraffen, struisvogel en de, volgens de analen, zeldzame lierantilope (hier in Itala schijnt ook de enige populatie van de lierantilope van geheel Kwazulu-Natal te leven). Nog wat wrattenzwijnen, verschillende soorten apen, meer gnoes en giraffen. We zijn ongeveer 1,5 uur onderweg geweest en toen zijn we weer teruggereden naar de lodge. Daarna hebben gezwommen in het zwembad. Het is ongelovelijk hoe koud het water kan zijn in zo`n warm land. Je zou verwachten dat het water veel warmer zou zijn, lekker opgewarmd door de zon. Maar niet dus, ijskoud. Wat dan ook wel weer lekker is met dergelijk warm weer. Zo hebben we de middag heerlijk rustig doorgebracht.

Vanavond weer in het restaurant gegeten. Niet om super negatief te doen, maar was echt slecht. Omdat er weinig gasten waren, was er geen lopend buffet. Nou ja, dat is natuurlijk logisch. Voor 9 eters ga je geen buffet inrichten. Maar dit was wel erg weinig keus op het menu. Laten we het zo zeggen, voor Zuid Afrikaanse begrippen was het een slechte maaltijd. Nog voordat we uitgegeten waren kwam de rekening al op tafel. Was het allemaal net niet zeg maar. Anyway, we zijn erg verwend tot nu toe. Alles is hier even lekker (behalve vanavond dan).

16-09-09
Na een goede nachtrust vanochtend om 7 uur opgestaan, aangekleed en de spullen in de auto geladen. Hup naar het restaurant voor een ontbijtje (laten we het er maar niet over hebben) uitgecheckt en op weg naar Golden Gate National Park. Toen we bij Vrijheid waren hebben we boodschappen gehaald bij de Kwikspar. Daar hadden ze ook al klaargemaakte maaltijden dus dat was mooi. Conny zag kip liggen maar die leek haar wat scherp. Dus gevraagd "is het scherp?". Bij de "mwoah" van de dame van de supermarkt gingen eigenlijk de alarmbellen al rinkelen, maar Conny mocht wel even wat proeven. Als je net een hapje van de saus genomen had, viel het wel mee, maar vlak daarna kwamen de vlammen je de oren uit. De tranen sprongen nog net niet in de ogen. Meisje achter de balie lachen natuurlijk. Toch maar andere kip genomen...

Vervolgens ging de rit verder naar Dundee. Daar hebben we bij een garage even een klein flesje motorolie gehaald en weer door naar Ladysmith. Een niet zo`n inspirerende stad, dus daar zijn we alleen doorheen gereden. Daarna naar Kestell en verder naar Phuthaditjhaba (tja, gelukkig schrijven we het op en hoeven we het niet uit te spreken ). En vervolgens over de R712 naar Golden Gate. Vorig jaar zijn we bij de toegangspoort gestopt i.v.m. tijdgebrek, maar dit jaar konden we dan eindelijk het park in. Prachtig hoge rotsen met verschillende kleuren. Groen, geel, rood. Prachtig!

Eenmaal bij de receptie van Glen Reenen aangekomen ingecheckt (we waren lekker op tijd) en op naar de Oribi Loop die leidt naar het Highlands Mountain Resort. Dat was nog best een lange weg, smal (dus hopen op geen tegenliggers) maar goed berijdbaar en al snel zagen we de lodges liggen. Echt leuke blokhutten met een fantastisch uitzicht. Je kunt bijna over heel Golden Gate uitkijken, zo mooi. Het stuk vanaf de parkeerplaats naar de hut was met de rolstoel nog best een uitdaging (achteruit dan maar). Maar wat een geweldig uitzicht!

En we hebben ontdekt dat we een "gast aan tafel" hebben in de vorm van een muis. Hebben hem 1x gezien en verder (nog) niet meer. Het eten hebben we in de (hardschalen) koffer gedaan, dus daar kan `ie niet bij. Morgen rijden we verder door Golden Gate naar Kimberley waar we twee nachten zullen blijven.

17-09-09
Vandaag een lange rit voor de boeg van Golden Gate National Park naar Kimberley, meer dan 400 kilometer (waar je dan ook de hele dag over doet). De muis heeft nog wel een bezoekje gebracht aan de keuken zagen we, maar verder was er niets te halen, dus geen last meer van gehad.

Toen we onderweg het uitzicht stonden te filmen en te fotograferen zagen we ineens doodleuk en totaal onverwacht een jakhals komen aanlopen. Prachtig! We waren zo onder de indruk dat we vergaten dat we voor 10 uur moesten uitchecken. Dus om 10:10 waren we pas bij de receptie. Was geen enkel probleem, werd niet eens iets van gezegd. En vervolgens begon de rit naar Kimberley. Via Clarens reden we richting Bethlehem.

We waren net grapjes aan het maken over een stal zoeken in Bethlehem toen we, geloof het of niet, bij Bethlehem een man tegen kwamen met een heel groot kruis op zijn rug (zeker 2 meter hoog). Het duurde een fractie van een seconde voordat we ons realiseerden wat we zagen en dat we dus bij Bethlehem een man met een kruis zagen. Een tijdje later kwamen we een wandelaar tegen die een vlag op zijn rugzak had waar "Jesus" op stond. Dus vermoedelijk een of andere pelgrimage naar Bethlehem.

De volgende stad op de route was Senekal en daarna Winburg. In Winburg zijn we even gestopt om de benen te strekken en te lunchen. We bestelden een "double beef burger" en kregen ook daadwerkelijk een dubbel dikke burger (tja, weet waarom je vraagt). Met een milkshake! We hebben ook nog krasloten gekocht (a 3 Rand per stuk) en we hadden prijs! Van wel 3 Rand Maar niet geincasseerd, leuk(er) voor het plakboek.

De omgeving bestaat eigenlijk voor 99% uit (droge) graslanden met koeien. Niet de meest inspirerende route. In het begin is het wel leuk maar na 300 kilometer begint het toch een tikkie te vervelen. Aan de andere kant, je vraagt je af van wie die koeien zijn, in de wijde omtrek is geen huis te bekennen. Op de "snelweg" kom je van alles tegen, van wandelaars die ineens oversteken tot wielrenners en paarden in de berm. We hebben zelfs letterlijk een paar druppen regen op de voorruit gehad.

Je kunt wel merken dat Zuid Afrika zich voorbereid op de WK volgend jaar. Overal zijn wegwerkzaamheden (met wachttijden van bijvoorbeeld 20 minuten, moet je in Nederland mee aankomen). En de wegen zijn in betere staat dan vorig jaar. De borden "potholes" staan er nog wel, maar in de hele weg is geen gat te vinden. De wegen zijn er dus echt een stuk op vooruit gegaan sinds vorig jaar.

Vervolgens gingen we door richting Bloemfontein en Kimberley. Onderweg in Petrusburg nog even getankt en toen het laatste stuk naar Kimberley gereden. Blijft toch best een rit, ondanks dat de afstand voor Zuid Afrikaanse begrippen misschien niet eens zo heel groot was. De accommodatie was snel gevonden. En tja, wat moeten we daar nu over zeggen. Laten we het plastisch zeggen "we hebben nog nooit zo`n steriele ruimte gezien". Er is geen enkele poging ondernomen om het ook maar een tikkeltje leuk aan te kleden. Nou ja, wij vermaken ons wel en maken het zelf wel gezellig.

18-09-09
Het was de bedoeling om vandaag lekker uit te slapen tot 8 uur, maar helaas dachten de buurt en de werkster bij accommodatie daar anders over. Dus om 7 uur waren we al wakker. Dat hebben we nog een half uurtje weten te rekken, maar om half 8 was de rek er dus echt uit en begon het verjaardagsgeschal. Om half 9 kwamen de dames het ontbijt in de accommodatie brengen. Een hele belevenis op zich. Dat is dus niet alleen het eten brengen, maar de complete tafel dekken.

Na het ontbijt zijn we vertrokken naar The Big Hole. Gezien de duidelijke borden niet moeilijk te vinden (het is dan ook een van de grootste attracties in Kimberley). Voordat we naar binnen mochten werden we met zo`n handmatige metaaldetector gecontroleerd en werden de tassen gecontroleerd. Er werd tevens gevraagd of we ook vuurwapens bij ons hadden. Vuurwapens????? Waarschijnlijk hebben we nogal verbouwereerd "nee" gezegd want het meisje moest in ieder geval nogal lachen. Waarom je een vuurwapen mee naar The Big Hole zou nemen zou pas later duidelijk worden.

Bij de kassa werd gezegd dat we met een tour mee konden die een uur zou duren. Maar we konden hetzelfde ook op eigen gelegenheid gaan ontdekken. We hebben voor het laatste gekozen. Iedere 30 minuten werd er een film vertoond over de geschiedenis van Kimberley en De Beers. Samen met ons kwam een kleuterklas binnen met allemaal Afrikaanse kindertjes. Aangezien wij de enige blanken waren, werden we dus door zo`n 50 kindertjes met grote ogen en open mond aangestaard. De juf had de troep echt gigantisch onder controle, want er werd verteld dat ze tijdens de film niet mochten praten en op hun plek moesten blijven zitten. En toegegeven, het was muis- en muisstil in de bioscoop.

De film vertelde het verhaal van het begin van de diamantkoorts in Kimberley, verteld vanuit de ogen van een Engelsman en een Afrikaan. Wat een verschil. Waar de Engelsman gewoon zelf zonder veel noemenswaardige problemen op een huifkar naar Kimberley kon trekken, mocht de Afrikaan wel over het land lopen, maar dan moest hij eerst werken voor die desbetreffende boer. En waar, eenmaal aangekomen in Kimberley, de Engelsman kon gaan en staan waar hij wilde, werd de Afrikaan in een kamp gestopt en moest hij werken voor 20 Shilling (wat nogal weinig blijkt te zijn) en als hij door het kamp liep, werd hij tegen gehouden door de blanken en werd hij gefouilleerd en moest hij hoed af en schoenen uit want "je zag het verschil niet tussen een werker en een dief". Schrijnend... Wat dan weer positief is, is dat ze geen rooskleuriger beeld willen scheppen met de film dan het in werkelijkheid was (daarentegen, zo goed staan De Beers nou ook weer niet bekend).

Na de film bleven we nog even zitten en de kindertjes dus ook, muisstil en onbeweeglijk. Totdat wij bewogen en dat was waarschijnlijk het sein dat ook de kindertjes mochten bewegen. De deur werd geopend en de kindertjes gingen weg. Als ze langs ons liepen zeiden ze allemaal "Bye" en de ene die zwaaide, de andere stak zijn duim op. Zo schattig! En toen ze langs de man van het centrum liepen gaven ze hem allemaal een handje of omhelsden hem. Zo aandoenlijk, das lang geleden dat we dat gezien hebben in Nederland.

Toen werd het tijd om The Big Hole te bekijken. Je loopt dan over een soort zwevende loopbrug naar het uitkijkplatform waar je een heel goed zicht hebt op het grote gat. En het is een gigantisch gat. Wat je ziet is al enorm qua doorsnede en diepte, maar het deel wat onder water is, is natuurlijk nog veel dieper. Heel indrukwekkend. Daarna gingen we met een lift naar beneden. En dat hebben ze zo enorm leuk gedaan. Vanaf het moment dat je de lift in stapt klinkt het net alsof je de mijnschacht in gaat. En hoewel het maar een hele kleine afstand is van een paar meter, lijkt het net of je tientallen meters naar beneden gaat. Dan gaan de deuren open en stap je dus een mijn in. Ook erg leuk. Er ligt een spoorrails op de grond alsof er dus daadwerkelijk zo`n mijnkarretje rijdt. En zo loop je dus een stukje door de mijn zoals het vroeger was. We moesten even wachten want de juf was van ieder kindje afzonderlijk een foto aan het maken (met een analoge camera!). En het waren nogal wat kindjes, zo grappig om te zien, het ene kindje stond er echt bij van "rotfoto, doe nou maar" en een ander was bloedserieus en weer anderen (vooral de meisjes) gingen er echt voor staan. Beentje vooruit, heup naar buiten, hand op de heup en lieflijk lachen. Echt superleuk.

Nadat alle kindjes vereeuwigd waren, konden we door en kwam je in de exhibitieruimte waar meer verteld werd over hoe diamanten ontstaan en nog meer over de historie van Kimberley en The Big Hole. Erg interessant. Er was ook een tijdslijn met zowel over de geschiedenis van De Beers als over de wereld en Zuid Afrikaanse geschiedenis. Zo weten we nu dat het nogal een tijd heeft geduurd voordat alle medewerkers van De Beers volgens een gelijke salarisschaal gingen verdienen en dat in 1976 pas in Zuid Afrika de eerste televisie uitzending plaatsvond!

En daarna mochten we... de kluis in! Dat is dus een beveiligde kluis (met bewaking) waarin allemaal diamanten liggen. Nou, daar lag dus voor een aanzienlijk bedrag. Nu begrepen we ook de vraag of we vuurwapens bij ons hadden. Je kunt je haast niet voorstellen dat mensen voor die glimmende steentjes hun hele hebben en houwen opgaven en dat daarvoor zelfs doden zijn gevallen. Erg indrukwekkend.

Toen was het tijd voor de lunch. En zoals het perfect past bij een verjaardagslunch, hebben we een wafel met ijs en caramelsaus gegeten en Cees lasagne. Heerlijk! De ijskoffie was trouwens ook niet te versmaden. We hebben in het souvenirwinkeltje nog een koelkastmagneet gekocht van The Big Hole en toen zijn we het openlucht museum gaan bekijken. Dat is dus Kimberley in het klein nagebouwd zoals het er tijdens de hoogtij dagen van de diamantkoorts heeft uitgezien. Was best leuk om te zien.

Daarna zijn we naar de supermarkt gegaan om eten voor vanavond te kopen en tot Conny`s grote vreugde hadden ze spareribs! Dus een feestelijk diner dat niet onder deed voor de Sparerib Express! Gelijk een gebakje meegenomen voor bij de koffie en toen naar het internet cafe dat volgens de receptioniste van de accommodatie bij de supermarkt moest zijn. Nou, dus niet. En toen we eindelijk eentje gevonden hadden, bleek dat die over 5 minuten ging sluiten. Dus het is nog steeds niet gelukt om ergens internet te vinden en weer wat verhalen te uploaden. Jammer, jammer, jammer. Maar morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.

We hadden gelezen dat er in de buurt een wasserette was dus wij bij de receptie een zak met formulier halen (was daar verkrijgbaar) bleek dat ze de kleding zelfs komen afhalen en komen thuisbezorgen. Ideaal. Dus vanochtend de was ingeleverd en vanavond alweer fris en fruitig terug. Heerlijk!