Zuid Afrika 2009 | Dagbeschrijving week 3


19-09-09
Na het ontbijt zijn we nog even langs het internet cafe gereden en hoera! Het was open! Dus snel de afgelopen week geupload. Dat is een nadeel hier in Zuid Afrika, je hebt niet altijd de mogelijkheid om gebruik te maken van internet. En ja, dan moet je dus ineens een paar dagen tegelijkertijd uploaden. Maar het werkte en de snelheid was ook aardig goed dus we hadden nog tijd over om even op de hoogte te blijven van het laatste nieuws in Nederland. Zo weten we nu dat Marco Borsato het niet ziet zitten, dat Frans Bauer hem steunt, de bonussen van bankiers niet worden aangepast en Jantje Smit voorhoofdsholteonsteking heeft. Nou, dan zijn we weer op de hoogte.

En daarna op weg naar Upington. We reden over de R64 en we moeten zeggen, we hebben nog nooit zoveel niets gezien. Het is totale leegte met alleen maar bomen, zand en heuvels. We hebben nog een paar mangoesten gezien onderweg (witstaart en nog eentje) en een paar wrattenzwijnen. Oja en een doodgereden leguaan o.i.d. Erg treurig.

In Griquatown (of Griekwastad in het Zuid Afrikaans) hebben we een sanitaire stop gehouden en in Groblershoop hebben we getankt en een broodje gegeten. De rit schoot wonderwel erg op, we waren binnen een paar uur al op 2/3. In Groblershoop probeerde een zwerfkat nog mee te liften maar daar hebben we toch even een stokje voor gestoken.

De rit van Groblershoop naar Upington was meer van hetzelfde. Een prachtige omgeving maar na een uurtje of 5 heb je dat toch ook wel weer gezien. Op een gegeven moment kwamen we een aantal tegenliggers tegen die met de lichten knipperden. Wij dachten, oh politiecontrole. Maar nee, een of andere zwerver liep midden op straat en ging voor de auto staan. Das lekker op een weg waar je 100 mag. We waren blij dat we gewaarschuwd waren, dus we reden al langzamer. Hij had een puppie in zijn armen dus vermoedelijk was het de bedoeling om die puppie te verkopen. In eerste instantie denk je dat je overvallen wordt dus je schrikt je eigen rot. Anyway, wij hebben de tegenliggers ook maar even gewaarschuwd en vlak daarna kwamen we politie tegen in tegengestelde richting, dus met een beetje geluk is hij van de weg gehaald, want dit was wel heel gevaarlijk (meer voor hem dan voor ons).

Daarna was het nog maar een klein stukje tot Upington. De accommodatie was op zich snel gevonden, iets te snel want we reden het pardoes voorbij! Dus keren en terug. Echt een mega steile oprit direct aan de doorgaande weg en we moesten ons nog aanmelden. Bijna alle huizen in Zuid Afrika zijn beveiligd met elektrische hekken enzo, dus moesten we op de oprit stilstaan en op de bel drukken. Dus handrem goed aangetrokken en bellen maar. Accommodatie is wel ok. En er is een wifi verbinding, dus we hebben onze bankzaken ook even kunnen regelen (lees: kunnen kijken hoeveel we nog kunnen uitgeven).

Na het inchecken en het uitladen van de spullen (en raar maar waar, dat wordt alleen maar meer in plaats van minder...) zijn we boodschappen gaan doen. De Pick `n Pay zit vlakbij dus avondeten gehaald. Na het eten hebben we nog even het weer in de Kgalagadi gecheckt. Dat belooft wat, er wordt aangegeven 45 graden...

20-09-09
Vandaag was het zover, we gingen naar het Kgalagadi Transfrontier Park! Maar voordat we echt de R360 naar de Kgalagadi namen, zijn we eerst nog langs het politiebureau geweest. Daar staat namelijk een beeld van een politieman op een kameel, ter nagedachtenis aan de rol die kamelen hebben gespeeld in de ontsluiting van dit deel van het land en de ordehandhaving. Daarna zijn we doorgereden naar het Kalahari Oranje Museum (wat in het weekend gesloten is). Daar staat namelijk een beeld van een ezel in de tuin, ter nagedachtenis aan de rol die ezels hebben gespeeld in de ontsluiting van het gebied. Vervolgens zijn we naar Die Eiland Resort gereden waar een meer dan 1 kilometer lange laan is met meer dan 200 dadelpalmen. Deze laan is de langste op het zuidelijk halfrond. Nou, dat moest natuurlijk aanschouwd worden!

En toen was het dan eindelijk zover, de R360 op richting Kgalagadi. En we vonden dat we op de weg van Kimberley naar Upington al veel niets gezien hadden, vandaag was er nog meer niets! En dan ineens lopen er schapen op het land en vraag je je af van wie die schapen dan zijn. Het was een lange weg met ogenschijnlijk hetzelfde landschap, maar toch verschilde dat per plaats. Het ene deel had je alleen maar lage struikjes, een ander deel weer bomen. Maar een ding hadden de verschillende landschappen gemeen, veel doodgereden dieren. Enorm zeg, de hele weg is gewoon een groot kerkhof.

Onderweg hebben we verschillende (levende) hagedissen gezien, verschillende mangoesten en een stel eekhoorns. En natuurlijk koeien, paarden, ezels, schapen en geiten. Sinds vorig jaar is het hele stuk van Upington naar de Kgalagadi geasfalteerd en daar waren we maar wat blij om! Eenmaal aangekomen in het park ingecheckt bij de receptie en gelijk maar even de night drive voor vanavond gereserveerd. In het park hebben ze een ingewikkeld systeem van aan- en afwezigheid. Je krijgt een soort "permit" mee die je, als je binnen het park bent, inlevert bij de poort. Als je rond gaat rijden of als je het park verlaat, moet je de permit weer ophalen. Zo weten ze altijd of je weer goed terug bent gekomen.

We vertrokken om 18:00 uur, dus toen het nog licht was. We kwamen langs een drinkplaats waarbij de gids vertelde dat ze eigenlijk geen drinkplaatsen nodig hadden. De enige dieren die water nodig hebben zijn giraffen en gnoes en de rest is zo aangepast, dat ze het vocht halen uit bijvoorbeeld grassen of het bloed van een prooi. Daarna reden we langs een grote "Camelthorn tree" (een Acacia soort) waarin allemaal vogeltjes zaten (sociable weavers). Echt gigantische nesten. Die vogels doen niets anders dan bouwen en als de tak dan afbreekt, dan gaan ze verder bouwen op een andere tak. Vlak daarna zagen we een jakhals lopen.

Daarna zijn we de duinen op gegaan om te genieten van de zonsondergang. En op de achtergrond hoorde je voordurend de "Barking Gecko`s". Wat een herrie maken die beesten. Maar wat een prachtige zonsondergang om te zien en toch iedere keer weer verbazingwekkend hoe snel het donker wordt. Binnen een 10-15 minuten is het gewoon stikdonker. Dus de lampen erbij gehaald. Twee meisjes (ook deelnemers aan de drive) moesten/mochten de lamp vasthouden en schijnen. We hebben verschillende jakhalzen gezien en de Verreaux's (Giant) Eagle Owl en de Cape Eagle Owl.

Toen we ongeveer halverwege de tour waren, zagen we... een leeuw lopen! Een echte Kalahari leeuw met prachtige donkere manen. Hoeveel mazzel moet je hebben om een night drive te doen en dan ook nog een Kalahari leeuw te zien! We hebben er zeker een 20 minuten naar gekeken. En toen werd het nog mooier. De leeuw ging op een gegeven moment liggen en begon te brullen. Zo indrukwekkend! We waren er allemaal stil van. Nadat iedereen genoeg gefotografeerd en gefilmd had, zijn we weer verder gereden. En toen zagen we aan de kant van de weg een Bat-eared Fox lopen en een stuk verderop een Cape Fox. Ook hebben we nog een paar keer een Springhare gezien, wat een beetje lijkt op kruising tussen een kangaroe en een haas. We zagen ook nog in de verte een gnoe liggen, maar dat was eigenlijk alleen een donker stipje in het licht.

Al met al een fantastische game drive met allemaal dieren die we nog niet gezien hadden. Helemaal moe van alle indrukken hebben we ons opgewarmd met een kopje koffie en thee. Hoewel het met de temperatuur vandaag best mee viel, was het wel erg warm. En dat merk je pas als de zon weg is en het enorm afkoelt.

Morgen hebben we niets gepland en gaan we waarschijnlijk zelf rondrijden. Wordt ook nog een uitdaging om dat met een sedan te doen, maar we laten in ieder geval morgen bij het tankstation lucht uit de banden lopen. Schijnt beter te zijn, dus dat doen we dan maar. We zullen zien!

21-09-09
Vanochtend heerlijk uitgeslapen tot 08:30! Wat een luxe! Daarna lekker gedoucht en rustig ontbeten en rond 11:00 zijn we naar de receptie gegaan om onze "permit" op te halen. Het systeem is dus dat je een permit ophaalt en als het de bedoeling is dat je terugkomt (en dus niet doorreist naar een ander kamp) dan worden je gegevens genoteerd. En als je terugkomt, dan lever je je permit weer in en word je naam van de lijst gehaald.

Dus om 11:00 uur naar de receptie om ons op te geven voor de ochtend game drive op de 22e. Wij waren de enige en er zijn minimaal 4 deelnemers nodig. Maar alternatief was dat wij voor 4 personen betaalden. Moet je je niet te veel van voorstellen, komt neer op zo`n 14 Euro extra. Permit gehaald en naar het tankstation. Het laatste wat je wilt is zonder brandstof komen te staan. En de banden leeg laten lopen tot 1.60 bar. Is voor de auto beter en voor de weg ook. En toen op pad. We gingen richting Mata Mata. Dat is dus meer dan 120 kilometer, gingen we natuurlijk niet helemaal rijden (is met de maximum snelheid 3,5 uur enkele reis) en aangezien wij hoopten onderweg wat te kunnen zien, reden wij dus 20 a 30 kilometer per uur. Klinkt langzaam en dat is het ook, maar gezien de conditie van de weg in een niet-vierwielaandrijving hard zat.

We zagen een gemsbok en een gnoe in de verte. Maar we zijn met alles blij. Dus ook met dieren in de verte. Een stuk verder zagen we een aantal struisvogels. Toen zagen we een enorm grote groep springbokken, echt tientallen! En een aantal overstekende gnoes, dus dat was al erg dichtbij. Op een gegeven moment zagen we aan de zijkant een uil zitten. Een grote uil ook nog. En een boompje verderop zaten twee uilen! Grappige was dat er altijd wordt gezegd dat als je in een sedan rijdt, je niets ziet. Maar mooi dat wij dit dus allemaal wel zagen en de grote 4x4`s die achter ons reden overal stopten waar wij ook stopten. We zagen ook nog een andere vogel, maar we weten niet wat voor vogel het is.

Na een tijdje werden we ingehaald door een 4x4 die ineens stopte en achteruit reed. Wij maar even gestopt en toen wezen ze naar de zijkant, bleek dat we naast een leeuw stonden op een metertje of 5 afstand! Die zouden wij dus pardoes voorbij gereden zijn. We zijn de mensen eeuwig dankbaar dat ze even geseind hebben. Na de ettelijke foto`s en videobeelden zijn we doorgereden. Kwamen een tegenligger tegen, hebben we maar even gewaarschuwd (wij vinden het ook altijd fijn als iemand dat doet). Jongen helemaal blij.

Verderop zagen we een gemsbok van veel dichterbij. Prachtig dier en bleef roerloos in de brandende zon staan. Hij liever dan wij Want het was vandaag toch echt wel een stuk warmer dan gisteren (maar dat was dan ook voorspeld). Als de voorspellingen kloppen, blijft het dus zo warm de komende dagen. Nadat we twee uur hadden gereden vonden we het mooi en zijn we omgekeerd om dezelfde weg terug te rijden. En weer kwamen we langs de leeuw die zich verplaatst had en nu prachtig mooi in beeld lag. Wat een lui dier. We vermoeden dat dit dezelfde leeuw was als gisteravond. De jongen die wij getipt hadden stond er nog steeds. Dit was dus de tweede (feitelijk derde) keer dat we een Kalahari leeuw zagen! Wat een mazzel!

Op de terugweg kwamen we ook weer langs de uilen in de boom waar we nu nog beter zicht op had en dus ook een fotootje van kon maken. De springbokken hadden zich inmiddels verschanst onder een grote boom. Was net alsof ze een dansje om de boom deden. En toen de struisvogels. Hetzelfde groepje als die we eerder waren tegengekomen, stak nu de straat over. En groot dat ze waren!

De weg terug was aanmerkelijk vervelender dan de heenweg. Of liever gezegd, de ene kant van de weg was in een slechtere staat dan de andere kant van de weg. Dus we hebben grote delen gewoon spook gereden en gingen keurig aan de kant als er een tegenligger aan kwam. Eenmaal terug hebben we bij de receptie even gecheckt of iemand zich al had opgegeven voor de ochtenddrive. Maar dat was dus nog niet het geval. Dus de permit weer ingeleverd en naar het huisje toe. Heerlijk kunnen uitrusten voordat we om 18:30 in het restaurant gingen eten. Bij het huisje kregen we nog bezoek van de (talrijke) eekhoorns en opeens kwam er ook nog een witstaart mangoest langs. We hadden bij de receptie afgesproken dat we na 18:00 nog even zouden langskomen en toen hadden zich wel mensen opgegeven.

We hebben gelijk de night drive besproken dus morgen om 06:00 uur een ochtend drive, dan tussen 09:00 en 17:00 uur lekker niksen en daarna eten om vervolgens om 18:00 uur met de night drive mee te gaan. Onze laatste dag in de Kgalagadi...

22-09-09
Vanochtend om 05:15 opgestaan zodat we om 06:00 uur aan de game drive konden beginnen. We moesten nog wachten op een stel anderen (Engelsen die alleen maar zaten te zeuren dat ze leeuwen wilden zien) maar iets over zessen vertrokken we dus voor de ochtend game drive. En vergeleken met de temperatuur overdag was het koud, niet normaal. Dus lekker de fleecetruien aan.

John (onze gids) was vanochtend wat minder spraakzaam, maar we moeten ook zeggen dat de Engelsen niet helemaal lekker volk waren dus dat heeft waarschijnlijk wat geremd in de informatievoorziening. Anyway (om maar in de sfeer te blijven) we zagen al vrij vlot een secretarisvogel op zijn slaapplaats zitten (bovenop een boom) en twee Afrikaanse wilde katten oversteken. Dat ging zo snel dat we niet hebben kunnen filmen noch fotograferen (maar was wel mooi om te zien). Een stukje verder zagen we wat bewegen tussen het gras. Bleek een stekelvarken te zijn.

En toen het "gebruikelijke" wild, struisvogels, gnoes, springbokken. Totdat er een bruin klassiek autootje langs de kant van de weg stond en nog een andere auto. Wij kijken, zagen niets. Gids zag wat lopen en zei, daar tegen die heuvel loopt een leeuw. Wij kijken en inderdaad zagen we een "leeuw" lopen. Totdat de man in het bruine autootje zei dat het een luipaard was. Dus de gids helemaal enthousiast. Wij nog enthousiaster en een stukje verder gereden. Toen we dichterbij kwamen kon je inderdaad goed zien dat het een luipaard was. Een gigantisch groot mannetje (vandaar dat iedereen in eerste instantie dacht dat het een leeuw was) met een stuk prooi in zijn bek. Het luipaard liep verder, rende de weg over en verborg de prooi in struiken. Nou dachten wij, das mazzel hebben, dat hebben we dus maar mooi gezien! Maar toen bleek dat het luipaard weer uit de struiken kwam en we hebben nog een paar mooie opnames kunnen maken.

We zijn nog verder door gereden voorbij Monro (drinkplaats) maar verder niet veel meer gezien. Op de terugweg was er een file van mensen die het luipaard hadden gezien. Na een tijdje kwamen we de stokstaartjes tegen! Zo grappig. We hadden ons net afgevraagd dat de Kalahari juist de plaats is waar ze veel voorkomen (tenminste, volgens Animal Planet) en dat wij ze nog eigenlijk niet gezien hadden en daar zaten ze ineens, langs de kant van de weg. Aan het einde van de rit hebben we ook nog een Whistling Rat gezien (een superklein beestje) en toen was de rit alweer voorbij.

Net als de vorige game drive door de Kgalagadi was ook deze game drive natuurlijk helemaal geweldig. We vroegen nog aan John of hij vanavond (als we weer een night drive gaan doen) ook weer onze gids was. Zijn antwoord: "Ja. Gaan jullie vanavond ook weer mee dan? Oh, dan moeten we eigenlijk nog hyena`s zien, de leeuw en het luipaard hebben jullie al gezien." Nou John, wij hebben al zoveel gezien, alles wat we zien, hoe klein ook, is een superbonus! Uiteraard hoopten we Kalahari leeuwen te zien, die hebben we gezien. En natuurlijk hoopten we deze vakantie nog een luipaard te zien, die hebben we ook gezien. We wilden heel graag een stekelvarken zien, hebben we ook gezien. Dus wat valt er nog meer te wensen? We zijn ongelovelijke bofkonten!

--Vervolg--
De naam Kgalagadi betekent "Plaats zonder water" en dat klopt. Want het is een hele hete dag (met meer dan 45 graden) dus wat ga je anders doen dan luieren? Inderdaad, niets! Vanavond gingen we om 18:00 weer op pad voor een night drive. De laatste deze vakantie. En we waren net op weg en John had net zijn verhaal over de sociable weavers gehouden of we zagen links iets de heuvel op lopen. En wat bleek, een luipaard! Dat is nog eens mazzel hebben! Deze was kleiner dan die van vanochtend en vermoedelijk een vrouwtje. Ze bleef prachtig bovenop de heuvel zitten. Wel veel tegenlicht dus, maar dat mag de pret niet drukken. Zo hebben we een tijdje zitten kijken totdat John heel voorzichtig vroeg of we nog wilden blijven of dat we door wilden. Nou, we konden nog wel uren kijken, maar dat schiet natuurlijk ook niet op, dus door maar.

Een stukje verder was het tijd om van de zonsondergang te genieten. Iedereen uit de auto, behalve wij (wij bleven bij Lina zitten). Na ongeveer een minuut of 10 reden we verder en gingen de lampen aan. Nou, dat was wat. De ene bleef maar in de berm schijnen, de andere was blijkbaar aan het seinen naar het mannetje op de maan. Liep niet helemaal lekker. En aangezien je behoorlijk afhankelijk bent van het "schijngedrag" van de ander, ging het spotten en fotograferen ook niet helemaal soepel. Pas na zeker een uur kregen ze de slag een beetje te pakken en ging het wat beter. Op een gegeven moment staken er een cheetah moeder met zeker 3 jongen over! De jongen renden vooruit dus die waren moeilijker vast te leggen, maar de moeder bleef keurig even staan om de omgeving op te nemen dus die hebben we prima kunnen fotograferen en filmen en er uiteraard van kunnen genieten.

Voor de rest hebben we weer een Cape fox, een bat-eared fox, gnoes, springhare en uilen gezien. We hebben besloten dat we nog grotere bofkonten zijn, want wie ziet er nou 2 luipaarden en een cheetah op 1 dag? Dus we gaan vanavond nog even nagenieten van de dag en morgen op weg naar Augrabies.

23-09-09
Vanochtend waren we al vroeg uit de veren en na de gebruikelijke plichtplegingen (permit halen, naar receptie, stempel op permit, terug naar de poort, permit laten zien) reden we rond 08:30 al de poort uit. En net als de heenweg, ging de terugweg ook verbazingwekkend snel. Met een 2,5 uur waren we alweer in Upington (tja, er gaat maar 1 weg in en uit de Kgalagadi) waar we even het eten voor vanavond en het ontbijt hebben gehaald. We vinden het veel leuker om zelf voor het eten te moeten zorgen, kun je lekker varieren en lokaal voedsel eten (en dan eet je toch dingen die je in een restaurant weer niet eet, soms de meest vreemde combinaties). Na nog even getankt te hebben zijn we doorgereden de N14 op richting Keimoes en Kakamas.

Ook dat ging heel erg vlot. Met een uurtje of 2 waren we al bij de poort van Augrabies Falls National Park. Bij het inchecken werden we gesommeerd dat we morgen voor 09:00 uur moesten uitchecken, dat we een uitrijbewijs moesten halen en dat we moesten oppassen voor de apen en geen spullen onbewaakt moesten laten liggen (later zou blijken dat dat een goede waarschuwing was). We hadden huisje nummer 31 met deels uitzicht op de rotsen en op het zwembad.

Toen we de spullen uitgepakt hadden is Conny even polshoogte gaan nemen om te kijken hoe goed begaanbaar het pad is voor de rolstoel. Nou dat bleek reusachtig mee te vallen, dus met z'n allen op pad. En dat ging inderdaad goed. Hier en daar een hobbeltje maar prima te behappen (zeker met z'n 2-en). Dus even genoten van het prachtige uitzicht op de waterval. De naam Augrabies komt van de Khoi die de waterval Aukoerebis noemden wat "Plaats van het grote lawaai" betekent. En inderdaad, ondanks dat wij niet in de regentijd zijn, maakt de waterval een enorm kabaal. We hebben ook nog verschillende gekleurde hagedissen gezien. Was heel grappig want dat hadden we nog gezien bij David Attenborough op Animal Planet (en ook dat de legende vertelt dat er diamanten liggen op de bodem van de rivier).Het enige dat de pret enorm drukt is de gigantische hoeveelheid superirritante vliegjes die continue om je hoofd heen suizen als je buiten loopt. Echt supervervelend. Onderweg loop je dus de hele tijd om je heen te maaien, maar gelukkig doet iedereen dat dus hilariteit alom.

Later zijn we nog even naar de waterval gelopen om te kijken naar de zonsondergang. Dan kleuren de rotsen prachtig roze/rood/paars dus daar hebben we mooie foto`s van kunnen maken. Prachtig om te zien. Op een gegeven moment hoorden we bij een huisje heel veel geschreeuw en gerinkel van vallend servies en zagen we dus een hele grote baviaan wegrennen met een schreeuwende vrouw er achteraan. Die baviaan is echt gigantisch groot en die hadden we bij ons eigen huisje ook al gezien. Het huisje is namelijk nieuw dus daar staat nog geen "aap proof" prullenbak. Dus de aap kwam er aan, schoof de deksel opzij en keek of er iets te eten in zat. Wij zijn natuurlijk slimmer dan die aap, dus wij gooien in dit soort gebieden met apen sowieso geen afval buiten in de prullenbak, maar dat wist die aap dus niet. Nu snappen we ook de opmerking van de receptioniste dat we het even moesten melden bij de receptie als er in het huisje iets kapot ging. Tijdens dat we naar de zonsondergang zaten te kijken, was de baviaan ook weer bij ons huisje langsgeweest (maar niets gevonden).

24-09-09
Vandaag geen baviaan meer gezien. Bij het uitchecken nog even wat flessen water gekocht in de shop en toen op weg naar Namaqua. Onderweg weer verschillende mensen hardlopend langs de weg gezien en sinds de vliegjes gisteren weten we ook waarom ze hardlopen... Het voordeel van op vakantie gaan naar het noordwesten van Zuid Afrika is dat er relatief weinig verkeer is en de rit dus lekker vlot verloopt. Al gauw veranderde het landschap van rotsen met kokerbomen in een kale vlakte met heuvels en lage struiken. Onderweg de eerste bloemen gezien, prachtig lila en paars.

De eerste stop was in Pofadder waar we getankt hebben. Is eigenlijk een plaatsje van niets, maar op zich ook wel weer leuk. We hadden op internet gelezen dat Pella een leuk plaatsje was dat in 1814 gesticht was door de London Missionary Society als een toevluchtsoord voor de KhoiSan die verdreven waren uit Namibie. Het had de missionarissen 7 jaar gekost om de missiepost (kerk) te bouwen waarbij ze alleen een encyclopedie gebruikten. De reisgids meldde "Vandaag de dag is Pella nog steeds een kleine nederzetting waar de mensen net zo leven als honderd jaar geleden". Nou, dat klopt. De rit naar Pella ging over een asfalt weg, maar in Pella aangekomen werd dat een zandweg. En Pella is helemaal totaal niets. Totally nothing! Er staan huizen, er lopen veel mensen over straat, er is een kerk (de kerk) en er zijn dadelpalmen. Oja, en er is iemand die vermoedelijk geen kwaad in de zin heeft, maar vervolgens om de haverklap voor de auto sprong, druk begon te wijzen en te roepen en als je doorreed met de auto mee rende. Nogmaals, had vermoedelijk niets kwaad in de zin, maar we werden er wel nerveus van zeg (vooral met die zwerver met die hond in het achterhoofd). Dus we hebben het dorp geen recht gedaan. We hebben een foto van de kerk gemaakt, de dadelpalmen gefotografeerd en zijn toen snel het dorp weer uitgereden. We reden Pella zeg maar in en weer uit.

Vervolgens ging het allemaal heel vlot. We waren zo in Springbok waar we bij Wimpy hebben gegeten en daarna door naar Naries Namakwa Retreat, wat 27 kilometer verderop ligt. Dus rond een uurtje of drie waren we al bij Naries en hebben we ingecheckt. Het meisje van de receptie reed voor ons uit naar de accommodatie. En die is me toch leuk! Het zijn bolle huisjes, Mountain Suites genoemd, die om rotsen heen gebouwd zijn. Met echt een fantastisch uitzicht! Echt prachtig. Jammer dat het bewolkt is, maar de huisjes zijn enorm leuk. Dus we hebben vanaf half 4 van het uitzicht zitten te genieten. Om 19:00 zijn we gaan dineren en het was heerlijk.

Na het eten zijn we, uiteraard, weer naar het huisje gegaan. De temperatuur hier scheelt gewoon een jas met de Kgalagadi en Augrabies. Volgens de eigenaresse van de accommodatie is er een kou front binnen getrokken. Nou das te merken, hopelijk trekt het front snel weer verder.

25-09-09
Vandaag waren de wolken op slag verdwenen en werden we na een heerlijke nachtrust gewekt door een prachtige blauwe lucht en warme zonnestralen. Het ontbijt werd, net als het diner gisteravond, geserveerd in het hoofdgebouw. Na het ontbijt gelijk uitgecheckt (we hadden de koffers enzo al in de auto gedaan voordat we naar het hoofdgebouw reden) en nog wat foto`s gemaakt van de vogeltjes bij de nesten.

Toen we op weg waren, zagen we een schildpad die verwoede pogingen deed om de straat over te steken. Wij een stukje verder keren om foto`s te maken. Ondertussen waren er al tal van auto`s langsgekomen, dus we hadden even de angst dat we een platgereden schildpad zouden vinden. Was gelukkig niet het geval. Hij was weer teruggelopen naar de berm, maar besloot toen om toch de weg maar weer op te lopen. Normaal gesproken vinden wij dat je je niet moet mengen in de natuur, maar in dit geval was het overrijdens (en overlijdens) gevaar zo groot, dat we hem toch maar van de weg hebben gehaald en in de berm hebben gezet. En toen de fotootjes gemaakt. Gelukkig liep hij al snel verder de struiken in, dus als het goed is, komt het helemaal goed met de schildpad.

Omdat we in Namaqau National Park zelf voor ons eten moeten zorgen, besloten we naar Springbok te rijden, daar kwamen we toch doorheen, om even boodschappen te doen, te pinnen en te tanken. Nou, dat hebben we geweten! Het is vandaag 25 september dus dat is Heritage Day oftewel Erfdag en dan is iedereen vrij. En laat iedereen nou net besloten hebben om vandaag de boodschappen te gaan doen. Het was een gekkenhuis. We gingen naar de Superspar en daar maakten een paar mannen al de grap "Superspar, Superbusy" en dat is geen woord teveel. Alle kassa`s waren open en nog stond je lang in de rij. Ik geloof dat alleen de boodschappen doen ons al meer dan een uur gekost heeft. Daarna moesten we nog pinnen en zowel bij de ATM in de Spar als buiten bij de banken stonden rijen mensen (vandaag ook betaaldag?). Dus besloot Conny om maar bij de ATM in de Spar te pinnen. Nou, dat heeft dus een half uur geduurd. Gezellige bedoeling trouwens Als het wat te lang duurde bij iemand, dan ging de voltallige rij lekker over zijn schouder meekijken waarom het zo lang duurde :-) Hoezo privacy?

En na getankt te hebben, wat een stuk vlotter ging dan in de supermarkt, gingen we op weg naar Namaqua. Onderweg al verschillende bloeiende plantjes gezien en toen we bij Kamieskroon kwamen van de snelweg af richting Namaqua National Park. En jeempie-de-peempie, wat een ongelovelijk slechte weg weer! We zijn er van overtuigd dat deze weg dan toch de slechtste is waar we deze vakantie over gereden hebben. Extreem oncomfortabel. Over corrugated gesproken zeg, allemaal hobbels en bobbels, dus de auto trilt zowat uit elkaar. 21 kilometers lang. Daar hebben we dus zo`n 1,5 uur over gedaan in onze sedan. Onderweg steeds meer bloemen gezien, wat natuurlijk wel heel mooi meegenomen was. We hebben ook nog "Sacred Ibissen" gezien bij een waterdrinkbak.

Eenmaal aangekomen bij de receptie ingecheckt. Weer de Wild Card gebruikt (dat geld hebben we er nu wel uit gehaald). Het meisje van de receptie meldde dat we hout konden kopen bij de Farmstall waarop wij vroegen of dat voor de braai was of voor de warmte. Meisje lachen, was voor de braai. Later bleek dat we het voor de warmte ook wel konden gebruiken. En toen op naar de accommodatie. We kwamen de ene bloemenpracht na de andere tegen, dus de 2 kilometer naar het huisje heeft ook even geduurd door het vele stoppen om te filmen en te fotograferen. De bloemenvelden zijn minder "dik" begroeid dan tijdens het hoogtepunt (dit jaar medio augustus in verband met de vroege regen) maar nog steeds erg mooi. Bij het huisje aangekomen liepen we met de mond open rond. We hadden een aangepast huisje voor minder validen, dus beugels bij het toilet en een klapkrukje bij de douche. Dat maakt het leven een stuk makkelijker. Maar het mooiste moest nog komen: een serre! Echt prachtig, de ramen kunnen helemaal open bij mooi weer en een uitzicht... Formidabel! Zo mooi, echt geweldig. Dus we hebben de rest van de middag lekker in de serre gezeten om te genieten van het uitzicht. En tijdens het eten (uiteraard ook in de serre) van de zonsondergang. Geweldig!

We hebben ook nog sprinkhanen gezien (zwart met oranje) en allerlei vogeltjes, een witstaartmangoest, een haas met enorme oren die in het zand ging rollen, nog een schildpad, etc. etc. En natuurlijk bloemen overal om het huisje. Soms is het jammer dat je ergens maar 1 nacht blijft, hoe leuk het ook is om iedere keer weer nieuwe plekken te ontdekken. Dit is zo`n plek waar je best wel langer wilt blijven. En de slechte weg zijn we ook al vergeten (totdat we morgen weer vertrekken :-).