Zuid Afrika 2009 | Dagbeschrijving week 4


26-09-09
Vandaag was het tijd om het aride gebied van Zuid Afrika te verlaten en richting kust te vertrekken. Rond 9 uur begonnen we aan de rit terug over de hobbelweg. En om 10 uur kwamen we aan bij Kamieskroon. Niet verwonderlijk als je 21 kilometer moet rijden en je rijdt 20 kilometer per uur.

Daarna de N7 op richting Vanrhynsdorp. Onderweg kwamen we een aantal vrachtwagens tegen met daarvoor een personen auto en daarachter twee auto`s met zwaailichten van de Military Police. De vrachtwagens gingen naar de berm. Wat er aan de hand was, weten we niet. Toen we eindelijk aankwamen bij Vanrhynsdorp, stond daar ook allemaal Military Police en ook vrachtwagens, werd de weg afgezet en moesten we even wachten totdat we konden doorrijden. We zijn er nog steeds niet achter wat er aan de hand was, maar al die auto`s hadden een geel kenteken eindigend op een M, dus we vermoeden dat ook de vrachtwagens militair waren en dat het een of andere oefening was ofzo.

Eindelijk konden we dan verder naar Vredendal waar we boodschappen zouden doen en even zouden tanken. Zo gezegd, zo gedaan. Avondeten gehaald (spareribs met chicken pasta, inderdaad een wat vreemde combinatie, maar wel lekker! En getankt bij Engen. En toen door naar Lutzville. Was een kippe-eindje en al snel waren we in Lutzville en toen door naar Strandfontein. Volgens de dame van de accommodatie moesten we maar even bellen als we er waren, want de routebeschrijving op internet klopte niet. Nee, die misschien niet, maar de routebeschrijving die we via Map24 hadden uitgezocht wel! Dus we hadden de accommodatie al snel zelf gevonden. Maar even bellen met het opgegeven nummer en na ongeveer 10 minuten (we waren ook te vroeg, we konden pas na 14:00 uur inchecken en we waren er 13:40 al) kwam er een man aanrijden die zichzelf voorstelde als Kallie. Hij werkt bij El Shaddai, een makelaar in vakantiehuisjes. Dus rondleidinkje gehad, sleutels overhandigd gekregen en afspraken gemaakt voor het vertrek. Hoeven pas 10 uur het huisje uit, maar later mocht ook zei hij. Das lekker relaxed.

Het huisje zelf is echt zo`n huisje dat aan het strand staat en een tikkeltje uitgeleefd, maar het uitzicht is echt fenomenaal! Een paar meter en je staat op het strand aan de Atlantische Oceaan. En toegegeven, dat heeft ook wel wat. De rest van het huisje is basic en zoals gezegd, wel een beetje uitgeleefd (dus er zijn wel wat dingen die kapot of niet helemaal goed meer zijn). Maar het is maar voor 1 nachtje en we komen niet voor het huisje, wel voor de zee. Dus daar hebben we vandaag dan ook ruimschoots van genoten. We hebben de schuifpui open gegooid en ons bammetje gegeten met uitzicht op de zee. Daarna zijn we een stukje langs de zee gaan kuieren. Mooi asfalt dus dat ging prima met de rolstoel. Bovenaan de weg weer genoten van de zee en toen weer terug. En toen zijn we heerlijk op een tuinstoel voor het huisje gaan zitten en hebben we NOG meer genoten van de zee . We ontdekken een patroon...

Voordeel van vroeg aankomen is dat je nog zeeen (ha ha ha) van tijd hebt! Dus we hebben net het avondeten op en zitten nu heerlijk met wat tijdschriften op de bank te relaxen. We hebben ook de man van de rooibostour gebeld over het tijdstip waarop we maandag met de tour meegingen. Nou, we hebben ettelijke keren met hem gemaild, hij kon zich ons ook herinneren (oja, uit Nederland) maar had vervolgens niets in het reserveringsboek staan. Maar dat was geen probleem, er was een tour gepland en we konden gerust mee. Dus maandag a.s. gaan we de "Full Tour" beleven, oftewel, naar de rooibosboerderij en onderweg onderricht krijgen in de plantjes etc.

27-09-09
De dag begon vanochtend bewolkt. Gisteravond begon het te waaien en volgens ons heeft het vannacht ook geregend, maar daar zag je vanochtend al niets meer van. We hebben in ieder geval heerlijk geslapen bij het geruis van de zee. Vandaag gingen we richting Cederberg en het Wolfkop Nature Reserve. De route ging door talloze wijnvelden met de daarbij behorende wijnboeren. Het was zondag dus veel mensen in hun zondagse pak.

We zijn via Lutzville en Vredendal naar Klawer gereden en bij Klawer zijn we de N7 opgereden richting Clanwilliam. Eenmaal aangekomen bij Clanwilliam was het nog even zoeken naar de ingang van de Cederberg, maar blijkbaar waren wij niet de enigen die zochten. Maar bij navraag bij de Clanwilliam Dam bleek dat we op de goede weg zaten. Dus door. Uiteraard was het een gravelweg (waar zou je anders op moeten rijden) die we een deel hebben gereden. Op een gegeven moment zijn we weer terug gegaan en zijn we eerst boodschappen gaan doen in Clanwilliam. We hadden besloten dat we niet naar Zuid Afrika konden gaan om vervolgens niet te gaan braaien, dus verschillende soorten vlees gekocht, salades en houtskool en op naar Citrusdal. We hebben in Clanwilliam nog een internet cafe gezien, maar dat was gesloten (jammer!).

De weg naar Citrusdal was niet bepaald moeilijk te vinden, maar wel een vervelende weg. Het was druk en blijkbaar had iedereen haast dus voortdurend inhalers op plekken dat je denkt, moet je dat hier wel doen. Dus er hing zo`n gehaast sfeertje (wat we in Zuid Afrika eigenlijk niet gewend zijn). Eenmaal aangekomen in Citrusdal hebben we eerst de boel verkend. Is geen leuke plaats. Uitgestorven en wat er wel op straat loopt, moet je vooral geen ademtest laten doen...

De routebeschrijving naar de accommodatie was heel makkelijk maar omdat we niet wisten of we op een normale of gravelweg zouden rijden, toch maar even gewacht met Kobus bellen (die moesten we volgens de beschrijving bellen om het hek te laten openen). Bleek een asfaltweg te zijn, dus Kobus bij de poort maar even gebeld. Na een paar minuten kwam hij, samen met 2 andere collega`s, aanrijden en reed voor ons uit naar het huisje. En net als bijna alle huisjes tot nu toe, is ook dit huisje echt enorm leuk! Grote woonkamer, complete keuken, mooie slaapkamers, een veranda met braai (!) en een jacuzzi!

We hebben eerst de spullen uitgeladen en hebben toen Kobus maar weer even gebeld voor hout. Het leek ons dat het best wel eens koud kon worden `s avonds. Overdag is het heerlijk warm, maar `s avonds is het soms toch koud. En aangezien Kobus hout heeft, was hij de aangewezen persoon. Dus gelijk maar twee zakken hout gekocht. We weten nu ook waarom Kobus zijn vrienden mee had, het is zo ongezellig om alleen te drinken (zo! wat had die man een kegel zeg en zijn vrienden deden niets voor hem onder). We zagen ook nog een suikervogel in de tuin!

Blijkbaar zitten hier ook veel stekelvarkens, want om een boom heen hebben ze allemaal pennen van de stekelvarken gezet en de regelkast van de jacuzzi wordt ook met een stekel dicht gemaakt. Maar wij hebben hem hier nog niet gezien. Vanavond hebben we dus gebraaid, het was ontzettend lekker! En later zijn we nog in de jacuzzi geweest, in de jacuzzi was echt heerlijk, maar eruit... brrrrr. Das koud zeg! Maar snel afgedroogd, aangekleed en lekker warme koffie/thee gedronken, open haardje opstoken en we zijn weer heerlijk warm.

28-09-09
Vanochtend uitgeslapen! Rond een uurtje of 10:30 zijn we vertrokken naar Clanwilliam om daar naar de schoenfabriek van Strassbergers te gaan. Daar aangekomen verschillende schoenen gepast en... 4 paar schoenen gekocht. We hadden verwacht dat ze erg duur zouden zijn, maar voor een paar instappers betaal je dus 220 Rand, wat neerkomt op zo`n 20 Euro! En de schoenen zijn volledig gemaakt van leer en handgemaakt! Dus allemaal een paar schoenen. We hebben onder de schoen van Lina gelijk een zooltje en een hakje laten zetten. Daar betaal je in Leeuwarden dus een Eurootje of 30 voor. Hier 60 Rand (nog geen 6 Euro!). Morgen kunnen we de schoenen van Lina ophalen (niet vergeten!). En we hebben de andere 3 paar al in de koffer gepropt wat nog een hele uitdaging was.

Vervolgens zijn we naar het internet cafe gereden wat zo waar open was. Dus wij blij op internet... Of niet... Blijkbaar was de boel zo geblokkeerd dat er geen site te openen was en daarna was blijkbaar de verbinding eruit geklapt (tenminste, de buurman had ook al geen verbinding meer). Nou, dan maar de chickenburger met ijskoffie eten en drinken. Zo zeg, denk aan die reclame van Smiths over die brandnetelburger maar dan een chicken- en beefburger die niet te eten was. Als je leven je lief is, never never nooit iets te eten nemen in het internet cafe in Clanwilliam. We waren het er alle drie over eens, we hebben nog nooit zo iets slechts gegeten! Snel weg en heel snel vergeten...

We kwamen mooi op tijd aan bij de boerderij waar we nog even op de andere deelnemers moesten wachten. En vervolgens kennismaken met iedereen en de jeep in. Nou, de natuur en rooibos is duidelijk Chris` (de gids) zijn lust en zijn leven. We weten nu alles over rooibos (groei, kleur, schimmelbestrijding met haver, levensduur 6 jaar, zaden, etc. etc). Dus de planten die wij voor brem aanzagen, waren dus struiken rooibos. Dat we het voor brem aanzagen was nou ook weer niet zo gek, aangezien rooibos familie van de brem is (maar volgens Chris, die vorig jaar in Nederland was en de brem bestudeerd had, leek het helemaaaaal niet op elkaar). Verder heeft hij heel veel verteld over verschillende planten. Iedere keer dat wij dachten dat hij klaar was, dook hij weer de struiken in en kwam hij met weer een nieuw bloempje met een nieuw verhaal aan. Hij kon heel boeiend vertellen en had hij ook humor, de grappen zullen we maar besparen, daarvoor moet je erbij geweest zijn. We hebben ons in ieder geval geen moment verveeld. Uiteindelijk hebben we nog een bezoek gebracht aan de fabriek (die van de familie van zijn vrouw is, haar vader was de eerste die een rooibosplantage begon). Het schijnt dat de rooibos alleen groeit in de buurt van Clanwilliam. Nou, das dus mazzel hebben dat we juist daar nu zijn. In de fabriek is het hele proces van verwerking van de rooibos uitgelegd. Daarna zijn we weer terug gegaan naar de boerderij en hebben we daar nog warme en koude rooibosthee (eigen mixture van Annette met kaneel, kruidnagel en steranijs) geproefd. Was heerlijk! Uiteraard nog rooibosthee gekocht.

En toen op naar Clanwilliam om boodschappen te doen. Het was inmiddels al na 18:00 uur, dus voor het donker thuis zijn gingen we niet meer redden. Vlees gehaald voor de braai en hout voor de open haard en toen snel naar het huisje. Buiten onder de lamp braaien en lekker binnen opeten.

29-09-09
Gisteren tijdens de rooibostour maakte de gids gebruik van een oude jeep wat eigenlijk een omgebouwde truck was (achterbak eraf en banken erop) en die truck had al zeker 500.000 kilometer op de teller. Dus het was een oudje en die had wat moeite met starten. Dus toen we onderweg gestopt waren, je voelt hem al aankomen, kreeg hij hem niet meer aan de praat. Of we even wilden duwen... Eh, tuurlijk joh! Dus iedereen eruit en wij de wagen aanduwen. Hebben we dat ook weer eens meegemaakt :-)

Nadat de auto vanochtend weer was ingeladen moesten we de schoenen van Lina ophalen in Clanwilliam. Daar aangekomen bleek dat de schoen niet klaar was en we drie kwartier moesten wachten. Drie kwartier wachten? Voor een zooltje en hakje die onder een schoen gelijmd werden? Daar snapten we even niets van. Dus wij toch een tikkeltje balend wachten. Op een gegeven moment kwamen er vier mannen binnen waarvan 3 op slippers en eentje op blote voeten. Dus wij grappen tegen elkaar "Nou, die heeft het 't hardst nodig om nieuwe schoenen te kopen". Tja, en dan blijkt dat je moet oppassen, want dat werd dus verstaan en iedereen zat dus te lachen.

Na een tijdje zei de dame achter de balie dat we wel een kijkje mochten nemen in de fabriek. Dus wij de fabriek in en inderdaad wordt alles met de hand gemaakt. We zagen zelfs Lina`s schoen voorbij komen die gepolijst werd. Na een tijdje werden we de winkel weer ingeroepen en stond de schoenmaker met de schoen klaar. Hij bood nog zijn excuses aan dat hij ons teleurgesteld had (nou, das dan ook wel weer wat zwaar aangezet, zo erg was het nou ook weer niet), maar hij moest even een nieuw paar maken. Een nieuw paar maken? Het bleek te lastig te zijn om onder het "bestaande" paar een extra zool en hak te plaatsen, dus hebben ze een nieuw paar schoenen gemaakt voor Lina. Nu snapten we ook waarom het nog niet klaar was! Dus wij hem duizend keer bedankt, en eerlijk is eerlijk, Lina heeft nog nooit eerder een paar schoenen gehad waarvan de zool van de rechterschoen exact hetzelfde was als die van de linkerschoen! Dus Lina helemaal blij, schoenmaker helemaal blij, wij allemaal helemaal blij en opgetogen weer verder gereisd naar Britannia Bay.

Onderweg in Piketberg (ongeveer halverwege) nog boodschappen gedaan en pannenkoeken of broodje wors voor lunch gegeten en daarna verder naar de accommodatie. Daar aangekomen bleek dat de eigenaresse Lucille heet en dat is me toch een aardige vrouw! Er hangt een bordje bij de deur dat het huis klein is, maar het welkom warm. Nou dat klopt dus precies! Op de vraag hoe laat we moesten uitchecken was het antwoord "Oh, dat maakt niet uit. Het zou fijn zijn als het voor 13:00 uur was. Dan kun je lekker uitslapen en van de ochtend genieten". En we mochten gebruik maken van haar internetverbinding (dus we hebben weer wat verhalen kunnen uploaden!) en later kwam ze met drie glaasjes wijn (Hanepoot) en wat chipjes aan als aperitief. Zo hartelijk en gemeend.

30-09-09
Vanochtend lekker buiten kunnen ontbijten met zicht op een zeehond op de rotsen en zoals Lucille het al gezegd had "genoten van de ochtend". Rond een uurtje of 10 zijn we vertrokken hartelijk uitgezwaaid door Lucille die nog vertelde dat ze over een tijdje 2 maanden door China, Vietnam en Cambodja ging trekken, dat ze alles geregeld had behalve de vlucht en dat ze helemaal gek werd van de vlucht. Na het vertrek konden we natuurlijk weer de weg terug uit Britannia Bay niet vinden. Heeft even geduurd en een paar keer verkeerd rijden, maar toen waren we dan op de goede weg.

We zijn via Stomneusbaai, St. Helena`s Bay en Velddrif de R27 op gereden richting Kaapstad. Bij Langebaan hebben we even gepint en getankt en toen door naar het West Coast National Park. Daar aangekomen was het alleen nog een kwestie van de Wild Cards laten registreren en toen het park in. Wat een prachtige natuur, je rijdt door duin gebied heen met prachtig uitzicht op de baai (inham) en onderweg zie je allemaal mooie bloemenvelden. Was echt prachtig om te zien. Onderweg ook tientallen schildpadden gezien die op de een of andere manier allemaal van Oost naar West liepen (raar maar waar).

Bij Geelbek zijn we gestopt om wat te lunchen. We zaten onder bomen met allemaal wevertjes die druk nesten aan het maken waren. Er waren ook allemaal huismussen en eigenlijk vinden we het nog steeds raar dat die doodgewone huismus in Nederland bedreigd is. Na de lunch hebben we nog even geshopt in de curio shop en toen weer door richting R27.

En... eindelijk weten we waar Atlantis ligt! Dat ligt dus gewoon in Zuid Afrika. Dat moest aanschouwd worden dus op naar Atlantis. Nou, we hebben door een sanitaire stop meer van Altantis gezien dan ons lief was... Maar, de foto is gemaakt en het mysterie is ontrafeld!

Vervolgens de R27 weer op richting Kaapstad. Wat een drukte. We hebben over die laatste 30 kilometer toch lang gedaan! Er kwam geen eind aan en het is zo opletten geblazen want ze knallen hun auto er zo voor. Daar staat weer tegenover dat toen wij naar rechts wilden invoegen, ze ons ook zo voorlieten. Mooi systeem dus (net als het van een 2-baansweg een 4-baansweg maken door op de vluchtstrook te gaan rijden, goed uitkijken maar het schiet wel lekker op).

Leuke constatering: langs de kant van de weg stonden allemaal struiken paradijsvogelbloemen. Nare constatering: "Talk to the artist, give you best price" stond er niet! En we hadden ons nog wel zo voorgenomen om dit jaar, direct als we hem zagen, een schilderijtje te kopen. Maar we hebben gezien dat het assortiment dit jaar anders is dan vorig jaar. Dit jaar zijn de grote plastic dinosaurussen enzo een hot item. Maar ja, die hebben we dan weer niet nodig.

Eenmaal aangekomen bij het huisje was het hyperventileren. Want dat was me toch een steile oprit! Met een 90 graden bocht! Djeez, wat een gedoe. Auto stampvol spullen dus hartstikke zwaar. Maar alles ging natuurlijk gewoon goed en het is me een mooi huis. Het uitzicht hebben we nog niet ten volle kunnen bezichtigen, want ons werd eerst een rondleiding gegeven en daarna werd het alarmsysteem uitgelegd. Joh, je zou er gewoon paranoide van worden want je verwacht ineens achter iedere struik een slechte genius. Bovendien geeft hij de hele tijd de melding dat Area 4 niet gereed is (iets met een lounge en een rookmelder) dus wat dat vannacht moet gaan worden, dat weten we niet. En toen moesten we als de donder voor het donker nog even boodschappen halen. Dus daarna pas de auto uitgepakt en toen was het al donker. Dus dat uitzicht zien we morgen pas.

01-10-09
Vandaag zouden we dus proberen uit te slapen. Proberen, inderdaad. Want het bleef ook bij een poging. Iets na half 7 besloot namelijk iets of iemand over de veranda te lopen en het alarm begon me toch te loeien. We vlogen het bed uit, alarm stilgezet en gekeken naar onraad. Niets te vinden dus vermoedelijk een kat of iets dergelijks. Daarna dus klaar wakker waardoor het even duurde voordat we allemaal weer in slaap vielen. Daarnaast is het fenomeen "waakhond" hier blijkbaar een hot item, dus je hoort continue honden blaffen. Voordeel is: er zijn waakhonden. Nadeel is: die waakhonden weten niet zo goed wat er van hen verwacht wordt, dus blaffen ze bij alles. Als er een blaadje over de weg waait, dan blaffen de honden. Nou ja, we zullen maar zeggen: blaffende honden...

Na het ontbijt (per ongeluk knoflookbrood gekocht, oeps) uit praktische overwegingen besloten om van Hout Bay naar Noordhoek te rijden via Chapman`s Peak en dan in Noordhoek te gaan shoppen. Leek een goed plan, totdat we Chapman`s Peak naderden: gesloten. Alweer! Vorig jaar waren ze al met onderhoud bezig, dit jaar weer. Nou zijn we dit jaar wel iets verder gekomen dan vorig jaar. We mochten rijden tot het uitkijkpunt dus het bordje Chapman`s Peak hebben we gezien en gefotografeerd We zijn ook nog langs het beeld van het luipaard gekomen waar vlakbij een klipdassie heerlijk in het zonnetje lag te luieren. En daarna dus via omwegen (Ou kaapse weg) naar Noordhoek gereden. En waar een goed geheugen al niet goed voor is (al is dat dan wat selectief, een kledingwinkel weten we wel te vinden). Dus daar waren we dan, in dezelfde winkel als vorig jaar en ook dit jaar heeft dit een gat geslagen in het budget en in de koffer. Want traditiegetrouw hebben we nu dus weer een logistiek probleempje. Lossen we ook wel weer op.

Omdat shoppen natuurlijk reuze vermoeiend is, hebben we bij Mug & Bean een milkshake met wafel en een kipsandwich genomen. We wisten ons nog te herinneren dat we daar vorig jaar ook geweest waren en dat ze daar draadloos internet hadden. Konden we mooi even de vlucht checken, de laatste twee dagen uploaden en het nieuws via de Telegraaf online volgen. Zijn we toch weer een beetje op de hoogte van wat er speelt in de wereld en in Nederland.

Daarna boodschappen gedaan, nu eens niet bij de Spar maar bij Pick `n Pay en zowaar, we hadden als maaltijd de gehele schijf van 5! Een solide maaltijd die onze luiheid om niet uit eten te willen gaan goed heeft gemaakt Dus we waren vroeg thuis en hebben de koffers opnieuw ingericht als voorbereiding op het vertrek morgen. Tot nu toe past alles erin, maar de rek is er nu letterlijk wel uit. En dan hebben we ons nog wel voorgenomen om morgen even langs de Greenmarket te rijden... Probleem gaat groter worden zeggen we... Morgen onze aller, aller, allerlaatste dag.

02-10-09
Vandaag was dan toch onze allerlaatste dag van de vakantie aangebroken... Gelukkig hebben we, door het wegjagen van een kat op de veranda, kunnen voorkomen dat het alarm weer afging, dus een rustige nacht gehad. Koffers defintief ingepakt en de auto in voor een trip naar Greenmarket Square. De rit er naar toe ging heel voorspoedig, het vinden van een parkeerplaats des te trager. Ze zijn rond Greenmarket Square overal met de weg bezig en natuurlijk was het druk (duh!) dus rondom de Greenmarket geen parkeerplaats te vinden (nou ja, geen legale dan). Een man stelde nog voor om de auto op een bepaalde plek te parkeren, maar dat zou dus op een verboden te parkeren plek zijn en nog eens dubbel geparkeerd (zowel aan de achterkant als de zijkant), leek niet zo verstandig dus maar niet gedaan. Gelukkig vonden we een parkeergarage een stukje verderop met nog 1 plaatsje! Auto geparkeerd en op naar de Greenmarket.

We kwamen onderweg al langs verschillende standjes en aangezien "Talk to the artist" blijkbaar zijn baan aan de wilgen had gehangen, hebben we daar maar onze schilderijtjes gekocht. Op een gegeven moment kwamen we een monsterlijk uitgedoste man tegen met een telefoon om zijn nek. Zag er niet uit, maar wel grappig dus wat kleingeld gegeven. Meer aanmoediging had hij niet nodig, want hij kwam gelijk met de telefoon naar Conny toe "Say Hello to Mandela". Dus Conny braaf "Hello Mandela". En toen wilde hij dat we een foto van hem maakten met Cees en Lina erbij, dus zo gezegd zo gedaan. Je kunt er alles van zeggen, maar een baan is een baan.

Na een stukje lopen kwamen we dan eindelijk aan bij de Greenmarket. Lina zat in de rolstoel en we zeiden al tegen haar: dit gaat geen comfortabele rit worden. Greenmarket bestaat namelijk in zijn geheel uit kinderkopjes en aangezien het geen luchtbanden zijn (wat in Zuid Afrika maar goed is gezien de paden waarover je loopt) is het dus hobbelen en bobbelen. Na een tijdje over de Greenmarket heen gelopen te hebben op zoek naar onder andere een tafelkleed (de missie van vandaag) hebben we even wat gedronken bij een cafeetje. Er kwam nog een jongen naar ons toe met een tijdschrift (soort daklozenkrant, maar dan anders), keurig met badge met foto enzo. En ook hier geldt, een baan is een baan dus we hebben een tijdschrift van hem gekocht. Hij had er ook voor kunnen kiezen om als zovelen bij een supermarkt op de grond te gaan zitten en over zijn buik te wrijven en te zeggen dat hij honger had en vervolgens te blijven zitten. In tegenstelling tot dat heeft hij besloten om te gaan werken (hij droeg niet voor niets een hesje met op de achterkant "Working and proud of it").

Toen we net weer van de Greenmarket af waren (en dus van de kinderkopjes) besloot Cees om toch even terug te gaan en dat olifantje te kopen. Ja, lekker dan. Dus wij weer terug over de kinderkopjes. Toen de olifant gekozen en gekocht was, weer terug en bij Wimpy wat gegeten. En vlak bij het terras van Wimpy zag we "het" tafelkleed hangen! Dit keer een groene en na wat prijsonderhandelingen was het kleed snel gekocht. Nadat alle benodigde souvenirs ingeslagen waren, zijn we weer terug gegaan naar de parkeergarage. Kosten waren natuurlijk abnormaal laag, nog geen 2,5 Euro voor een paar uur (en dat in een wereldstad). We zijn via Camps Bay teruggereden over de M62 en de M6, een mooie route langs de oceaan. Onderweg nog wat souvenirsstands gezien en ja inderdaad, nog wat souvenirs gekocht (tja, als je dan toch een extra tas meeneemt, zorg dan ook dat die vol is).

En toen op naar het vliegveld. Auto teruggebracht bij Budget, een porter heeft ons nog geholpen met de koffers. We waren er van overtuigd dat de koffers veel te zwaar zouden zijn, maar dat was dus niet zo. Ook over de extra tas handbagage werd niets gezegd. Dat was dus mazzel hebben. We waren natuurlijk veel te vroeg op het vliegveld dus we hebben nog mooi wat kunnen drinken en eten en nog een winkeltje kunnen bezoeken (staan ook veel te strategisch opgesteld bij de wachtruimte).

Om 20:15 vertrok het vliegtuig naar Londen Heathrow. Nog steeds vinden we British Airways een van de beste maatschappijen waarmee we gevlogen hebben, prima stoelen, aardige stewardessen en vooral je eigen entertainment systeem. Waar dit keer een storing in zat, dus het heeft een paar keer resetten gekost voordat alles goed werkte. Maar dan heb je ook films te kust en te keur! We kwamen rond een uur of 7 Engelse tijd aan in Londen. Het vliegtuig naar Dusseldorf vertrok pas 09:40 dus we hadden weer tijd genoeg. In verband met de rolstoel en de hulp die wij altijd vooraf aanvragen, nemen we altijd ruime overstaptijden, zodat we geen vliegtuigen gaan missen of met een rolstoel door gangen hoeven te rennen.

De vlucht naar Dusseldorf verliep ook prima. Geen last van wind gehad (wat in Amsterdam wel het geval geweest schijnt te zijn, maar daar hadden wij dus een last van). Tegen 12:00 uur kwamen we aan in Dusseldorf waar we heel vlot door de douane enzo waren. Koffers waren ook aangekomen (hoera!) en toen naar de auto. We hadden (dit keer wel) opgeschreven waar we stonden dus we waren er zo, spullen in de auto, op naar de uitgang en daar even gewacht in verband met de invalidenkaart en het gratis parkeren (gokken dat het dit keer zo`n 800 Euro is geweest), was ook zo gepiept. De rit naar huis verliep ook snel zonder files of opstoppingen en voor 16:00 uur waren we al thuis. Spullen uit de auto, koffers leeggepakt en toen wat te eten gehaald. En toen was de vakantie dan toch echt, echt voorbij.

We hebben een fantastische tijd gehad, de 30 dagen zijn echt omgevlogen en we zijn het er allemaal over eens dat deze vakantie nog mooier was dan vorig jaar (en die was al helemaal geweldig!). We hebben prachtige herinneringen om op terug te kijken en zullen nog vaak aan deze geweldige vakantie terugdenken!