Zuid Afrika 2010 | Dagbeschrijving week 1


31-08-10
Eindelijk was het dan zover. Op 31 augustus vertrokken we om 16:45 vanaf Dusseldorf naar Londen om vervolgens om 19:25 (Engelse tijd) door te vliegen naar Kaapstad. Op het vliegveld in Dusseldorf weer alle hulp gehad en zelfs op Heathrow hadden we hulp! Dat was voor het eerst. De vorige keren was het keurig aangevraagd door Ebookers, maar werden we op een bankje neergezet en was er in velden noch wegen iemand te bekennen. Maar dit keer ging het helemaal soepel. Vlot door de douane heen en pre boarding. Dus dit keer zaten we inderdaad als een van de eersten aan boord zonder een hijgende meute achter ons aan.

Met de stoelen ging het helaas wat minder goed (foutje bij Ebookers) maar dat is door British Airways ook weer goed opgelost. De vlucht ging natuurlijk tergend langzaam, maar we hebben wel geslapen.

Eenmaal aangekomen in Kaapstad werden we weer opgewacht door iemand die ons door de douane heen loodste en voordat we het wisten, stonden we al bij Budget om de auto op te halen. Of we een Corolla, Polo of Nissan Tida wilden. Nou, doe die Corolla maar (meeste laadruimte). Alle gegevens werden genoteerd, auto werd voorgereden (huh?), de spullen werden er voor ons ingeladen (huh?) en we konden op weg.

Was nog een hele toer om de accommodatie in Somerset West te vinden. De routebeschrijving had het over stoplichten, die dus weggehaald waren. Ja, das een beetje lastig zoeken 'linksaf slaan bij de stoplichten' terwijl blijkt dat je gewoon rechtdoor moet. Maar al met al kwamen we om 10:30 aan. Was niet de accommodatie waar we zouden verblijven, maar vanaf daar reed iemand voor ons uit naar het appartement in Gordons Bay. Het appartement bevindt zich op Harbour Island. Eigenlijk is het een verzameling nieuwbouwappartementen die aan een soort haventje liggen en aan de Indische Oceaan. Een mooi appartement van alle gemakken voorzien en vooral: een lift vanaf de parkeergarage naar het appartement!

Het weer was prima. Droog, wolkjes met een zonnetje en een stevig briesje. Toen we aankwamen bij het huisje hebben we snel de spullen uit de auto gehaald en zijn we direct boodschappen gaan doen. We hebben ook dit jaar vooral weer selfcatering, dus zelf voor het eten zorgen. Dus brood gehaald voor lunch en ontbijt en 'Lamb stew' met rijst als avondeten. Smaakte prima. Vanavond vieren we het begin van de vakantie met een stuk chocoladetaart en gaan we heerlijk relaxen en bijkomen van de vlucht.

Morgen gaan we naar West Coast National Park met hopelijk veel prachtige bloemen.

01-09-10
Gisteren hadden we afgesproken dat we om 10 uur de accommodatie zouden verlaten. Volgens het meisje van het huisje was er geen haast, mocht ook rustig 12 uur zijn, maar dat vonden wij niet zo'n goed idee. Vandaag gingen we namelijk naar West Coast National Park en met een ritje van zo'n 2 a 2,5 uur met eerst nog boodschappen doen, wilden we het niet te laat maken. Dus om 10 uur hadden wij de auto al ingeladen, sleutel overgedragen en op weg. Zoals gezegd, eerst even boodschappen gedaan. Avondeten voor vanavond en morgenavond gekocht (in West Coast is niets te krijgen, zelfs het restaurant gaat om 18 uur dicht).

En toen op weg. Onderweg regende het (ja, was voor ons ook voor het eerst...) en hoe dichter we bij Kaapstad kwamen, hoe harder het ging regenen. Maar op weg van Kaapstad naar West Coast wisselden zon en regen elkaar steeds af en toen we eenmaal bij West Coast National Park waren, was het droog en scheen de zon!

Bij de poort de wild cards gegeven en we konden door. Er stond wel een bordje 'Beware of the bees' (huh?). We waren nog maar net de poort door, en toen zagen we een caracal lopen! Een super verrassing dus! Hij bleef rustig op de weg lopen en trok zich van ons niets aan. Prachtig!

En na een tijdje genoten te hebben zijn we weer verder gereden richting Geelbek (waar een restaurant zit, een winkeltje en, nog belangrijker, toiletten). We kwamen ongeveer 13:00 uur dus we besloten om daar eerst te lunchen (we konden toch niet voor 14 uur het huisje in). Nog even in het winkeltje gekeken en toen naar het huisje toe. Ingecheckt en we hadden huisje nummer 1, speciaal aangepast voor gehandicapten. En ineens wisten we ook waarom er een bordje 'Beware of the bees' hing bij de poort. Aan de achterkant van het huisje was het vergeven van de bijen! Dus Conny terug naar de receptie. Schijnt dat die beesten nogal plotseling gekomen waren dus bij de receptie waren ze ook onaangenaam verrast. Konden wel een ander huisje krijgen, maar dat was niet aangepast voor invaliden. Komt erop neer dat alleen de douche iets anders is, maar voor Lina prima te doen. Dus wij naar huisje 10. Onderweg kwamen we langs huisje 8, ook hartstikke veel bijen (ook bij het rookkanaal van de open haard).

Nadat we de spullen uit de auto geladen hebben, zijn we weer op pad gegaan. Onderweg veel struisvogels gezien en ander gevogelte en 1 schildpad (wij snappen ook niet waar de rest is gebleven).

Ondertussen zitten we bij de open haard (het systeem van rookafvoer blijkt niet helemaal lekker te werken, dus inmiddels prikken de ogen wat). Morgen gaan we West Coast verder verkennen.

02-09-10
Vanochtend eerst even ontbeten en toen hup de auto in om naar Postberg Section van West Coast National Park te rijden. In het West Coast NP ligt een lagune en daar kun je dus (deels) omheen rijden. Vorig jaar hadden we alleen het rechterdeel gedaan, dit keer dus het linkerdeel. Postberg Section is alleen augustus en september, dus tijdens het bloemenseizoen, toegankelijk.

Nadat we even op weg waren zagen we in het water flamingo's staan! Was wel ver weg maar we hebben ze gezien. En toen door naar de 'Preekstoel'. Dat is een uitkijkpunt over de lagune met stenen bankjes waar je ook kunt braaien. Daar aangekomen hebben we lekker in het zonnetje gezeten met uitzicht op het water. Er liep ook nog een schildpad die later bloemen ging eten, erg leuk om te zien!

Het laatste stuk voor de Postberg Section voert langs de kust van de Atlantische Oceaan met prachtig uitzicht op de rotsenkust en de woeste golven. En toen de Postberg Section in. De bewaker bij de poort (je gaat een aparte poort in) had al even een ideale route doorgegeven, dus wij braaf die route volgen. Vergeleken bij gisteren waren er al veel meer bloemen. Al snel zagen we een Eland antilope! Die hadden we nog niet eerder gezien. Boffen dus! Later zagen we ook nog ibissen.

Eenmaal bij Uitkyk aangekomen weer even de benen gestrekt, sanitaire stop, termieten gefilmd (jakkes!), twee hagedissen gefilmd en gefotografeerd en weer verder. Het laatste deel van de route ging over de hoofdweg (stel je er niet teveel van voor, is allemaal gravel- en zandweg). Zagen we op een gegeven moment allemaal meeuwen boven een veld vliegen. Dus wij ons afvragen wat die meeuwen daar allemaal moesten. Echt honderden! Zag Cees opeens wat achter een bok lopen. Bleek dat er in het veld allemaal lepelhonden liepen die, zoals wij achteraf bedacht hebben, vast op eieren of kuikens van die meeuwen afkwamen. Er liepen er wel een stuk of 15 a 20! Er kwam nog een Zuid Afrikaanse man naar ons toe die vertelde dat hij nog nooit een lepelhond had gezien. We zijn toch zeker een kwartier blijven kijken. Er liepen parelhoenders, bokken, ibissen, lepelhonden allemaal door het veld met daarboven dus ik weet niet hoeveel meeuwen. Prachtig om te zien!

Daarna zijn we nog even naar Geelbek geweest om wat te drinken en te eten en toen weer door naar het huisje waar we nu heerlijk in het zonnetje na zitten te genieten. Morgen vertrekken we alweer uit West Coast en gaan we naar Clanwilliam (eigenlijk Citrusdal) naar de schoenfabriek en rooibosthee kopen!

03-09-10
Vanochtend was de dag van het vertrek uit West Coast National Park. Jammer, want we hadden het gevoel dat we nog lang niet alles gezien hadden (terwijl we toch best veel gezien hebben). Rond een uurtje of 09:30 reden we via de rechterkant van de lagune naar de uitgang van het park. Onderweg veel bloemen gezien. Het is dit jaar heel anders dan vorig jaar. Vorig jaar had je meer velden met een en dezelfde soort bloem (ook qua kleur). De bloemen die we vorig jaar hebben zien bloeien, zijn nu nog niet uit, maar er bloeien nu weer hele andere bloemen en het is nu ook kleurrijker met verschillende kleuren en soorten bloemen.

Vanaf de uitgang zijn we naar Velddrif gereden. En wat zagen we vlak voordat we Velddrif binnen reden? Flamingo's! Heel dichtbij en heel veel. Dus de auto even aan de kant van de weg gezet en fotootjes gemaakt. Ze waren niet roze maar wit en heel mooi om te zien! Daarna zijn we via Velddrif naar Piketberg gereden. Wat een enorm saaie weg was. Er stonden om de haverklap borden met 'potholes', maar die waren inmiddels alweer dicht geasfalteerd, maar men was even vergeten om de borden weg te halen. Om bekeuringen te voorkomen durfden we het toch niet aan de kilometerbeperking aan onze laars te lappen, dus wij braaf 60 gereden. Maar het schoot voor geen meter op. Ruim 60 kilometer geestdodende weg... Maar er gloort altijd licht aan de horizon en zo ook in Piketberg, dus de N7 op richting Clanwilliam met als doel: Strassberger Schoenfabriek.

Eenmaal aangekomen in Clanwilliam, direct doorgereden naar de schoenfabriek om daar te ontdekken... dat die dicht was! En het zag er niet goed uit, een papier met een datum en een stempel op de deur (maar niet leesbaar van buiten het hek). Dus op naar de rooibosfabriek. Een andere dan vorig jaar. Hadden heel veel smaken, maar dan bijvoorbeeld weer geen honing rooibosthee. Bij de rooibosfabriek even gevraagd of zij wisten wat er met Strassberger was. Nou, toen trokken we wat open! Op een fluisterende toon vertelde de verkoopster dat er 'problemen met zwarten waren' (haar woorden, niet de onze). Het verhaal (haar versie dus) was dat de Strassbergers een rijke blanke familie is die door de overheid gedwongen werd om 'zwarten' (nogmaals, haar versie) in het management op te nemen. En volgens haar 'ging het daar mis'. Dus binnen 1 dag moest de fabriek gesloten worden. Mensen die er al 17 jaar werkten, stonden dus binnen 1 dag op straat. Supertreurig natuurlijk. Wat nu precies de ware toedracht is, weten we dus niet, maar dit was in ieder geval het verhaal van de dame bij de rooibosfabriek. Maar het ergste is dus voor de mensen die er al jaar en dag werkten. En zoveel werk is er niet in Clanwilliam, dus de kans op een andere goede baan is erg klein. Voor de supermarkt zaten ook heel veel mensen met kinderen en tassen gewoon te zitten. En volgens ons zaten ze niet op een bus te wachten... Een zeer trieste aanblik.

Vanaf de rooibosfabriek zijn we dus naar de supermarkt gereden om daar boodschappen te doen voor het avondeten enzo. En daarna naar Citrusdal (is eigenlijk weer 50 kilometer terugrijden, maar in Citrusdal zelf is bijzonder weinig te doen en een grote supermarkt is er niet). Ook heel treurig, in de bevestigingse-mail van de accommodatie werd vriendelijk verzocht de medewerkers geen alcohol te geven. Nu drinken wij zelf eigenlijk geen alcohol, dus laat staan dat we de medewerkers dronken gaan voeren, maar toch treurig dat ze daarom moeten vragen. De accommodatie was nog net zo mooi als de vorige keer. In de koelkast stond weer vers geperste sinaasappelsap en de jacuzzi stond al klaar (waar Cees en Conny inmiddels al ingedoken zijn). En nu zitten we bij een goed knapperend haardvuurtje te relaxen.

Morgen gaan we naar Lambertsbaai waar we (als het weer zo blijft als vandaag) in een openlucht restaurant zullen lunchen en naar Bird Island gaan. De naam zegt het al, een eiland met vogels. Er schijnt ook nog een 'guano museum' te zijn. Is weer eens iets anders, een 'shit museum' (letterlijk!). We gaan het beleven...

04-09-10
Vandaag op de 'gewone' tijd weer opgestaan (08:00 uur) en lekker rustig aan gedaan. Conny blijkt weer een gecko op haar kamer te hebben die iedere keer als de lamp aangaat, een sprintje trekt om weer ergens in het dak te verdwijnen (en daar is Conny niet rouwig om, zal nooit een innige liefde worden). Rond 10 uur zijn we de deur uitgegaan richting Lambertsbaai. De rit verliep veel voorspoediger dan gedacht dus om 11:30 uur waren we al in Lambertsbaai (we moesten er om 13:00 uur zijn). Dus het programma maar omgedraaid. Eerst naar Bird Island en daarna naar Muisbosskerm.

Bird Island is een eiland dat door een soort betonnen loopbrug verbonden is met het vaste land. Via die loopburg loop je dus naar het eiland. Op het eiland liggen schelpenpaden (dus dat was behoorlijk sleuren met de rolstoel). En toen we eenmaal op het eiland waren, Mein Lieber wat een stank zeg! We durven wel te zeggen dat het hele eiland een guano museum is! Maar daar laten we ons niet door uit het veld slaan (gewoon iets minder ademhalen dan normaal) en door de zure appel heen. Op het eiland stikt het van de Jan van Genten. En een herrie dat die beesten maken! Oorverdovend! Je kunt ze ook bekijken vanuit een uitkijktoren. Binnen en buiten staan allemaal informatieborden met alle info die je maar wilt over de Jan van Gent.

Vervolgens zijn we naar het guano 'museum' gegaan. Nou ja, museum. Er is een kamer nagebouwd waar je kunt zien hoe de guano-verwerkers vroeger leefden. Op borden staat ook hun leven beschreven en er staan nog wat attributen. Maar... na onder andere het circusmuseum, appelmuseum en accordeonmuseum staat nu dus ook een guanomuseum op ons lijstje van bezochte vreemde musea.

Daarna zijn we vertrokken naar Muisbosskerm, het openlucht restaurant waar we zouden lunchen. Het was prachtig weer dus we konden mooi op het strand zitten. Het is een restaurant dat aan het strand gebouwd is, van een soort zwerfhout. Daar zijn ook de banken op de binnenplaats van gemaakt. Op het strand staan picknick banken onder houten palen met rietdak. Erg gezellig allemaal. Het is een soort lopend buffet. Op de binnenplaats wordt voortdurend eten bereid, dat op tafels wordt gezet en waar jij het dan kunt ophalen. Er liggen bijvoorbeeld hele tonijnmoten (bereid uiteraard) en jij pakt dan een stuk van zo'n moot. Hetzelfde met paella, schol, andere vis, etc. Het smaakte allemaal heerlijk. Komt waarschijnlijk ook omdat je lekker in het zonnetje aan de oceaan zit op het strand, maar de hele entourage was zo relaxt, heerlijk!

Nadat we uitgegeten waren, zijn we weer terug gegaan naar Citrusdal. Onderweg hebben we de andere rooibosboerderij nog gebeld of ze thuis waren en of we langs konden komen. Konden we gelijk rooibosthee kopen. Dus we hebben even bijgekletst, thee gekocht, ice tea gedronken (speciaal recept van Annette) en na een tijdje zijn we weer verder gereden naar Citrusdal.

Vanavond lekker brood gegeten (we zaten nog helemaal vol van de lunch) en we zitten nu wederom lekker bij het haardvuur na te genieten van de jacuzzi. Morgen reizen we weer verder naar Strandfontein waar we ook weer 2 nachten verblijven.

05-09-10
Vandaag zijn we afgereisd richting Strandfontein. Eerst zijn we in Citrusdal nog even gaan tanken. Is ook altijd weer een hele belevenis. Waar je in Nederland zelf tankt enzo, wordt dat hier voor je gedaan. En dat blijft niet alleen bij het volgooien van de tank, maar de ruiten worden gewassen (meestal voor, soms ook achter en soms alle ruiten), olie en koelvloeistof wordt gepeild en soms wordt ook nog de bandenspanning gecontroleerd. Het ontbreekt er nog maar aan of de auto krijgt een kleine beurt!

Al snel was Vredendal bereikt waar we boodschappen hebben gedaan. En weer (net als vorig jaar) reden we de afslag naar de supermarkt voorbij (ezel? steen?). Na de noodzakelijke boodschappen (avondeten) zijn we doorgegaan naar Lutzville met eindbestemming Strandfontein. Het huisje waar we vorig jaar zaten lag prachtig, maar qua interieur was er vanalles kapot. Dit huisje ligt zo mogelijk nog mooier en hier lijkt alles tot nu toe te werken. Het interieur is een tikkeltje gedateerd (het is net of we bij oma op bezoek zijn) maar de bank is comfortabel, de bedden lijken prima en het uitzicht is fantastisch. En bovendien: het huisje heeft een wasmachine! Dus we hebben gelijk de kleren in de was gedaan en heerlijk frisse kleren aangetrokken. Het eten hebben we inmiddels achter de kiezen net als een prachtige zonsondergang. Aangezien er in Strandfontein helemaal niets te beleven is, gaan we morgen verplicht uitslapen, aanklungelen en luieren. He, vervelend toch, die vakanties...

Oja, we waren een half uurtje te vroeg in Strandfontein, dus we hebben even moeten wachten omdat ze nog bezig waren het huisje schoon te maken. Maar dat gaf helemaal niets, want in de zee (Atlantische Oceaan, we zitten nog steeds aan de Westkust) zagen we een walvis! Ver weg en je zag zo nu een dan een vin of een staart omhoog komen, maar we hebben weer een walvis gezien!