Zuid Afrika 2010 | Dagbeschrijving week 3


13-09-10
Bereid je maar voor, het wordt een saai verhaal :-) . Vandaag weer vertrokken vanuit het Kgalagadi Transfrontier Park. We waren snel klaar (hebben ons eigen record verbroken), zijn nog even naar het winkeltje geweest om te kijken voor souvenirs en voor 9 uur hadden we de sleutel alweer ingeleverd en waren we op weg terug naar Upington.

De rit verliep voorspoedig, weinig verkeer (duh!) en tegen half 12 waren we al in Upington. Nog even wat boodschappen gedaan en toen naar de accommodatie. Was dezelfde als een paar dagen terug, we hadden zelfs dezelfde kamer en de (veel) te zware honden (iets Labrador-achtigs) waren er ook.

Bij aankomst zagen we al een helicopter staan. Bleek dat er op de boerderijen in de omgeving te veel jakhalzen zijn die de lammeren te grazen nemen. Met die helicopter gaan ze dus de jakhalzen afschieten. Blijven er toch wat moeite mee houden... Maar de helicopter vertrok 's middags wat wel weer leuk was om te zien.

Voor de rest weinig spectaculairs te melden. Het was buiten erg (erg) warm, dus we hebben lekker binnen met de airco aan gezeten. Vanavond gegeten (ook weinig bijzonders over te melden).

Oja, we hadden bericht van Ebookers dat de stoelen zijn veranderd, dus als het goed is, gaat het nu allemaal goed.

Morgen rijden we naar Prieska. Dat lijkt helemaal een gat van niets, dus het verhaal morgen zal vermoedelijk nog saaier zijn dan vandaag :-) .

14-09-10
Vanochtend rond half 8 opgestaan, boel ingepakt, ontbijten en op weg naar Prieska. Voor de zekerheid maar even getankt, want er zou een tankstation in Prieska moeten zijn, maar niet alle info op internet is betrouwbaar en daarnaast wilden we het risico niet nemen dat het tankstation geen ongelood zou hebben.

En daarna dus de N10 genomen richting Goblershoop. Tot aan Goblershoop gaat het nog wel qua verkeer, daarna wordt het wel erg stil onderweg. Het is 1 lange rechte weg en als je gedurende een 200 kilometer 15 tot 20 auto's tegenkomt, dan is het veel. De omgeving doet een beetje denken aan de prairies in Amerika. Veel droog (geel) gras, struikjes waarvan je niet weet of ze wel of niet leven en totale uitgestrektheid met in de verte rode bergen met struikjes. Hier en daar een piepklein dorpje en soms ineens een B&B of lodge langs de kant van de weg.

Tegen half 1 hadden we Prieska bereikt en reden we zo in 1x naar de accommodatie toe. Aangebeld en van de overkant kwam iemand aanlopen die het hek open deed. We kregen nog korting op de kamer (een forse korting ook, 370 Rand = 40 Euro!). Snel de spullen uitgeladen en toen een bammetje gegeten. Omdat we geen zin hadden om op de kamer te blijven zitten, hebben we de auto gepakt en zijn we een paar dingen gaan bekijken. We begonnen met de 'Wonderdraai'. Dit zou een hoefijzervormig eilandje moeten zijn waarbij het lijkt alsof het water de heuvel opstroomt. Nou, we hebben de Oranjerivier wel ontdekt en ook een eilandje maar we twijfelen of dat nou HET eilandje is. Wij zagen aan het water in ieder geval niets bijzonders.

Daarna zijn we naar het fort gereden. Dit is een Brits fort dat gemaakt is tijdens de Anglo-Boer oorlog. Dit fort kijkt vanaf een heuvel uit over Prieska. En daarna hebben we in het dorp nog even de kerk bekeken (van buiten, was niet open). Aan de overkant zagen we nog een monument staan met daarop 'Ossenwatrek 1838-1938'. Wij gokken dat dit ook te maken heeft met de Boerentrek maar weten het niet zeker. Maar even opzoeken als we internet hebben.

En toen waren de excursies in Prieska op (nog een wonder dat er nog een aantal dingen te zien waren :-) ). Vanavond aten wij bij de B&B. Het eten kwam vanaf de boerderij (huh?) en was heerlijk!

Morgen hebben we weer een lange (en vermoedelijk eentonige) weg voor de boeg vanaf Prieska naar het Karoo National Park (nabij Beaufort West) waar we twee nachten zullen blijven.

15-09-10
Vandaag vertrokken we richting Karoo National Park. Wij zijn voor de zekerheid maar even langs het tankstation gereden. Dus op weg met een volle tank. Werd een lange, lange rit met veel wegwerkzaamheden dus je reed een aantal kilometers 120 en daarna stond je weer stil. Kan ook niet anders, er is maar 1 weghelft beschikbaar, dus als ze het achter elkaar zouden doen dan krijg je zoveel kilometers dat de wachttijden vele malen langer worden dan de paar minuten nu. Het landschap was eigenlijk hetzelfde als gisteren, maar dan met meer bergen. Onderweg hebben we ook nog een leguaan gezien en dit keer een levende! Was op de snelweg, dus we konden niet stoppen, maar was wel grappig om te zien. Best groot ook.

We schrokken onderweg nog even toen er plotseling een paar apen de snelweg overstaken, maar gelukkig ging er niets mis. Ongeveer 70 kilometer voor Beaufort West (waar het Karoo National Park vlakbij ligt) zijn we even gestopt bij Steers om wat te eten, de benen te strekken en een sanitaire stop te houden. En daarna zijn we doorgereden naar Beaufort West. In de supermarkt eten voor vanavond en morgenavond gekocht (dat van vanavond bleek later een niet zo slimme keus). Het park ligt maar een paar kilometer vanaf Beaufort West, maar toch heel rustig. Aangekomen bij de poort ingecheckt en daarna naar de receptie. Voordat we bij de receptie waren hadden we al een rode hartebeest gezien en een paar hele grote schildpadden. Twee schildpadden hadden blijkbaar iets met of tegen elkaar, want de ene duwde de andere iedere keer naar voren en dat ging met toch met een knal van schild tegen schild! Enorm zeg!

We hadden het huisje dat aangepast is voor mindervaliden. En het uitzicht is fantastisch! Vanavond zagen we vanuit het huisje struisvogels lopen, zebra's, kudu's, konijnen. Echt geweldig. Vermoedelijk hebben we binnen ook een gast, maar dat weten we niet zeker. We hebben het eten in ieder geval heel goed opgeborgen.

Het avondeten was, eh, bijzonder :-) . Iets kippigs dat echt enorm heet was, pfieuw! Maar we hebben ons er doorheen geslagen :-) . Morgen gaan we een route rijden door het park heen (zijn we vandaag niet aan toegekomen). Schijnt een route van 2 a 3 uur te zijn. Daar gaan wij vast langer over doen :-)

16-09-10
Vanochtend ontbeten in het restaurant (zat bij de prijs in, we weten ook niet waarom). Daarna hebben we de korte route gereden (Lammertjiesleegte, 13 km.) en 's middags hebben we de grote route gereden (Potlekkertjie Loop in combi met de Klipspringerpas, 45 km.). En weer zijn we erin getrapt... Ja hoor, de weg is geschikt voor alle voertuigen. Nou, daar denken wij inmiddels dus weer anders over. Het begin van de route (de eerste 25-30 km.) was prima te berijden. Soms een beetje hobbelig, maar dat zijn we gewend. Maar daarna begon het. De weg werd hobbeliger en hobbeliger met steeds grotere stenen, kloven in de weg, steeds steiler en vooral steeds smaller. En maar hopen dat we geen tegenligger tegenkwamen.

Daar staat tegenover dat we wel veel dieren hebben gezien. Geen echt spectaculaire dieren (behalve Lina die vermoedelijk een Afrikaanse wilde kat heeft gezien). Maar wel zebra's, kudu's, steenbokjes, schildpadden, struisvogels (heel veel struisvogels), springbokken, gemsbokken enzovoort. Al met al een prima rondrit, zij het soms naar onze zin een tikkie te spannend. Het was vandaag wat frisjes met slechts een graad of 15 a 17, dus vergeleken met gisteren (rond de 25 graden) en de dag daarvoor (rond de 35 graden) wel weer even wennen. Maar de zon scheen heerlijk, we zaten lekker in de auto, dus prima uit te houden.

Vanavond voelde Lina zich niet lekker, dus die is vroeg naar bed gegaan.

Inmiddels staat de teller op ruim 3200 kilometer en morgen hebben wel nog een lange(re) rit, ruim 400 kilometer, naar Mountain Zebra National Park voor de boeg. Hopelijk met niet te veel wegwerkzaamheden.

17-09-10
Na het ontbijt (wederom inbegrepen) zijn we vertrokken richting Mountain Zebra National Park. We hadden besloten om niet via de snelweg, maar via de R61 naar Graaff-Reinet en Cradock te rijden. Beide wegen zijn tweebaanswegen en op beide wegen mag je 120. Alleen is de R61 vele malen rustiger dan de snelweg (veel vrachtverkeer die je vaak door de tweebaansweg niet kan inhalen). Dus de rit verliep heel voorspoedig. Lina had zich 's nachts gesneden (vraag ons niet hoe)en het verbandsetje dat we bij ons hebben, is natuurlijk niet vreselijk uitgebreid, dus het leek een goed idee om bij de drogist even wat verbandmiddelen te halen. Kortom, wij op weg naar de supermarkt (water halen) en de drogist. Blijkt dat tussen die twee een 'Milady's' kledingwinkel zit! We hoeven het vast niet te zeggen, maar Lina en Conny zijn natuurlijk even binnengewipt en met een tas vol kleren weer naar buiten gewipt :-) (ze hebben hier nu opruiming, dus dat is leuk shoppen).

Onderweg was het heel erg rustig. Het meeste 'verkeer' wat je tegen komt zijn overstekende apen en stokstaartjes. Dus we hebben 100 kilometer en minimaal 1 uur reistijd uitgespaard door deze route. Dat was mooi meegenomen.

Toen we bij Mountain Zebra aankwamen, moesten we weer de gebruikelijke formulieren invullen. En daarna het park in. De weg was wonderwel goed, dat belooft wat voor de rest van de wegen. Het is ongeveer een 12 kilometer naar de receptie toe. Bij de receptie aangekomen hoorde de receptioniste dat er iemand bij ons slecht ter been was. Of we niet liever een aangepast huisje hadden. Ja natuurlijk, maar die waren niet beschikbaar. Bleek dat degene die in het aangepaste huisje zat, helemaal niet mindervalide o.i.d. was. Dus geruild van huisje en ook weer geregeld!

Bij de receptie hoorden we dat er 's avonds een night drive georganiseerd werd en of we daaraan mee wilden doen. Nou, dat leek ons wel een goed idee, dus wij ons ingeschreven. We hebben het geweten.... De gids had wel aangegeven dat het eerste gedeelte van de rit over de hoofdweg zou gaan en het tweede deel door de bush, maar dat hij zo door de bush zou gaan, dat konden we dan ook weer niet vermoeden... Djeez, het leek soms net of de jeep verticaal lag. En als we dan nog wat gezien zouden hebben, maar de gids zei de hele tijd maar 'ik snap er niets van, het is in maanden niet zo rustig geweest met dieren' en 'ik denk dat ze aanvoelen dat het gaat stormen'. En als je dan een dier zag, dan zou daar dus met een spotlight op geschenen moeten worden. Maar de gids kon blijkbaar niet praten en schijnen tegelijkertijd. Iedere keer scheen hij op een dier (bijvoorbeeld een rode hartebeest) en als hij dan iets over het dier ging vertellen, ging hij ons aankijken en vloog het licht alle kanten op (en ja, dat was precies op het moment dat jij dus een foto nam). Maar hij was wel enorm enthousiast, vertelde heel veel (ook over de historie van het park enzo) en deed ontzettend zijn best om iets te spotten. Was wel grappig, hij wilde ons graag een rode hartebeest laten zien. Had 'ie er dan eindelijk eentje weten te vinden, bleek het er eentje met 3 poten te zijn :-) (ons ook een raadsel hoe die weet te overleven). Maar we hebben de bergzebra gezien en buffels, rode hartebeest, lepelhonden, springbokken en een extreem uitgebreid verhaal over de uitwerpselen van een zwarte neushoorn (niet gezien). Lina vond het een helse rit (zat voorin naast de bestuurder, dus heeft alles up close and personal meegemaakt :-) ), Cees en Conny vonden het wel grappig.

Morgen gaan we zelf rondrijden (Lina weigert om nog een rit met 'die kerel die gek is' mee te maken). Kijken of we dan meer zien...

18-09-10
Vandaag is Conny jarig! En als extra cadeautje kreeg ze... regen! De gids vertelde gisteren dat het sinds mei nauwelijks geregend heeft en dus vandaag, ja hoor: regen. Je zou zeggen dat als het al zo lang niet geregend heeft, dat die ene dag meer of minder ook niet zou uitmaken. Maar de natuur besloot anders.

Omdat het Conny's verjaardag was, en we toch geen haast of plannen hadden, hebben we lekker uitgeslapen, rustig aan gedaan en rond een uur of 11 zijn we vertrokken om de Kranskop loop en Rooiplaat loop te rijden. Volgens de poortwachter en receptioniste zitten daar de meeste dieren. Inmiddels was het nog steeds bewolkt, maar wel weer droog, dus dat begon er goed uit te zien. En al snel zagen we kudu's, gnoes, rode hartebeesten, blesbokken, springbokken, kraanvogels (hadden we nog niet gezien!). Maar nog nergens spoor van de bergzebra (omdat we die gisteren alleen in het donker met een halve spotlight hadden gezien, zouden we het wel leuk vinden om die nu bij daglicht te zien). En net toen we het er over hadden dat er, voor het feit dat er zo'n 360 zouden moeten rondlopen er wel erg weinig zebra's waren, zagen we ze staan bij een waterplas. Het was best een grote groep. Eigenlijk waren het twee groepen, eentje met bergzebra's en eentje met normale (Burchell's) zebra's. Dus de ettelijke foto's en filmbeelden genomen. Er leuk om te zien.

Daarna verder gereden en nog meer gnoes, springbokken etc. gezien. Daarna zijn we weer terug naar het huisje gegaan voor een sanitaire stop. En inmiddels was de zon alweer gaan schijnen!

En vervolgens weer in de auto gestapt om richting de Ubejani loop te rijden (Ubejani betekent 'neushoorn' in Zulu). Nou, de naam doet vermoeden dat je daar neushoorns gaat zien, maar niets is minder waar. Wel sporen van neushoorns (uitwerpselen, kapotte bomen, etc.) maar geen neushoorn. Er zitten er ook maar 8 en het gebied is 22.000 hectare, dus het zien van neushoorns is natuurlijk kansloos. Maar het blijft altijd wel spannend, zullen we er eentje zien of niet (en alleen die pret is het 't al waard). Het wegennet (de normale wegen dan) in Mountain Zebra zijn fantastisch! Mooie brede wegen. Het eerste deel is asfalt, daarna wordt het een gravelweg, maar eentje die weinig beschadigd is, dus rijdt als een zonnetje. Ideaal!

Toen we de loop gereden hadden, zijn we weer terug gegaan naar het huisje. Conny heeft omdat het haar verjaardag is getrakteerd op ijsjes (in plaats van gebak, want dat is er niet). En 's avonds zijn we in het restaurant uit eten gegaan.

Morgen gaan we richting Addo Elephant National Park. Maar eerst gaan we nog een loopje rijden hier (we hebben toch alle tijd en de rit naar Addo is ook relatief kort). Afhankelijk van hoe laat we in Addo zijn, gaan we daar ook nog misschien een loopje rijden. We zien morgen wel.

19-09-10
Het leek ons een goed idee om vandaag, nadat we alle spullen ingepakt en ingeladen hadden, de Kranskop loop in zijn geheel te gaan rijden. Vooral het feit dat we de auto ingeladen hadden, bleek later niet onbelangrijk. Dus zo gezegd, zo gedaan. Op naar de receptie, uitgecheckt, getankt en op weg. Misschien dat we dan vandaag die zwarte neushoorn gingen zien. Het begin ging prima, maar na een kilometer of 5 werd de weg toch wel een tikkeltje anders. Er zitten namelijk nogal wat bulten op de weg en de ene is iets steiler dan de ander. En dan net steil genoeg om een heel naar gebonkt, gekras en vervaarlijk geschuur aan de onderkant van de auto te veroorzaken. Was niet echt heel erg fijn. En het was alleen maar een stijgende weg, lekker smal uiteraard, dus van keren was ook geen sprake. Dus een diepe zucht (eh, meerdere diepe zuchten), schouders eronder (niet letterlijk) en verder rijden maar. En net wanneer je denkt dat je alles gehad hebt, leggen ze er stelcon platen neer en vullen ze de ruimte daartussen op met stenen en dan niet van die kleintjes, nee lekkere grote. Kortom, ondanks dat het eigenlijk niet mag, is Conny toch even hier en daar de auto uitgewipt om even de grotere stenen te verplaatsen. Het risico dat de auto zo beschadigd zou raken dat 'ie het niet meer deed, leek haar groter dan het risico om verslonden te worden door een jachtluipaard of die zwarte neushoorn (beiden waren immers toch al de gehele weg in geen velden of wegen te bekennen). Uiteindelijk hebben we het overleefd (de auto ook, zo lijkt het :-) ). Op zich was er niet eens zoveel mis met de weg en met de auto ook niet, alleen de combinatie van die twee (auto volgeladen en weg met hobbels en bobbels) was niet helemaal lekker. Nou ja, dat avontuur hebben we dan ook weer gehad (je moet erbij geweest zijn om de totale omvang te zien). En toen het park uit. Zonder loopjes of wat dan ook, gewoon in 1 rechte lijn (pfieuw!).

De eerste stad die we tegenkwamen was Cradock wat vlakbij Mountain Zebra National Park ligt. En waar wij van te voren dachten dat het een kleine stad zou zijn zonder noemenswaardige faciliteiten, bleek het dus best een flinke stad te zijn met verschillende supermarkten. Dus toch maar even eten gehaald voor vanavond en morgenavond (anders zouden we in het restaurant eten, maar daar hadden we eigenlijk niet zoveel zin in. Toen we bij de accommodatie kwamen al helemaal niet meer).

En toen door naar Addo Elephant National Park. Was geen superlange rit, dus rond een uurtje of 3 waren we er (we waren nogal wat tijd kwijt met de 'Scenic tour' en de boodschappen). Ingecheckt en de game drive van morgen bevestigd. En toen naar het 'huisje'. Jeempie de peempie zeg, wat een mooie accommodatie. Twee heerlijke grote lederen banken, een ruime eettafel, gigantisch grote slaapkamers en een uitzicht! Wat fantastisch. Je kijkt uit over een waterplas (in de natte tijd is het vast 1 waterplas, nu zijn het er 3). Vanaf de veranda zie je olifanten lopen en kudu's. Een olifant kwam op een gegeven moment naar de waterplas toe en daar zit je dan, eerste rangs! Wat voelden wij ons verwend. Werd nog erger toen we gingen eten. Zaten we buiten te eten, met uitzicht op olifanten en de bush. Decadentie ten top! Maar wat prachtig zeg! In plaats van zelf rond te gaan rijden, zijn we lekker met een koel drankje (het was > 30 graden met nogal een hoge luchtvochtigheid) op de veranda gaan zitten en hebben we zo genoten van al het natuurschoon om ons heen.

Nu zitten we lekker te luieren op de bank. Morgen gaan we zelf rondrijden. En aan het einde van de dag (17:00 uur geloof ik) gaan we de 'Sundowner game drive' doen. We shall see!

P.S. Lina zag een 'kleine muis' lopen in het huisje. Later bleek dat het geen kleine muis was, maar een grote harige spin! Leek een beetje op een kleine vogelspin. Conny had liever gehad dat het een kleine muis was geweest...